işte öyle birşey…

Varlık ve yokluk çıkıyor insanların ağzından, kalbindekilere inat yaşıyorlar, bir yerlerde kalmış yarım bir aşk ve bir daha bulunamayacak zamanların hasretinde…

Yaşayan her varlık bir yerlerine sığınıyor hayatın ve zamanın, saklarken kendilerini bir bedene. Kendi varlıklarından habersiz geçiyor ömürleri ve bir yokluk sahnesinde alkışlıyorlar bu hayatı. Her ne kadar isteseler de, zorundan kaçmaktalar bir güzelliğin ki kimse anlatmamış sanki bunlara “zahmetsiz rahmet olmaz” sözünün ne demek olduğunu. Bir şeyler kopup gidiyor, bizim ince bir ip ile bağlandığımız hayatın kısalığında, kendi hayatlarından. Ve farkedemeyecek kadar da köreliyor kalpleri, bir beynin peşine takılırken görüntüleri.

Yarın olmayacak şimdiden ve her şey vakti geldiğinde güzelleşecek, bir orman ıslaklığında…

Mimlenmişiz… “Saolsun” İnsan yapmış bu iyiliği Bu iş, bu sitede “hakkında” sayfasını doldurmaktan daha zor aslında. İnsan, soruları en azından kendimiz seçtiğimiz için mutlu olduğunu söylemiş ama sanırım benim için bunun tam tersi geçerli. Ben daha ziyade, soruldukça anlatan birisi olduğum için bu iş zorlayacak ama şikayetçi olma lüksümüz bulunmadığından başlayalım yazmaya. Bu arada galiba sitedeki en kişisel şey bu olacak, kopya çekerek başlayalım…

Niye yazıyorum?

Sanırım bu soruyu burayı okuyan bir çok kişi soruyordur, tıpkı benim kendime sorduğum gibi. Yazmak aslında çok uzak bir olguydu benim için, ki tarihi çooook eskiye dayanmıyor. Son 5 yıldır yazmak için zaman ayırıyorum, daha doğrusu içime yazma isteği doğuyor ve düşünemiyorum ne yazmam gerektiğini, yalnızca bir kelime, bir tını ya da bir söz yetiyor içimde bir yazma arzusu doğurmaya. Sonra ver elini Telvin. Önceden de yazardım ama o zamanlar çok çok bunalmış olmam gerekiyordu, şimdi şart değil
Yazmak rahatlatıyor genelde, biraz yalnızlığın verdiği -ki fiziksel yalnızlıktan bahsediyorum, manen çok şükür yalnız bırakılmadım- hüzünden, ya da yaşanılan onca şeyden dolayı, içimi dökme alanım. Ben olabildiğim, maskelerden arındığım, istediğimi içimden geldiği gibi anlatabildiğim ve çoğu zaman ama beceriksizlikten ama yoğunluktan anlatamadığım bir şey bu yazmak.

Ne isterim?

Bu konuda hazırdan cevap hakkımı kullanarak “huzur” derim. Sağlık sıhhat de çok önemli ama huzur bir başka şey. Kafama herhangi bir şeyi takmadan, ki çevremdeki insanları fazlaca düşünürüm, her ne kadar benimle alakalı bir şey olmasa da. Huzur getiriyor insana, hayatında istediği bir çok şeyi. Bu yolda uğradığın duraklarında önemi çok tabiki, yani huzuru sana veren ve getiren varlıklar.

Vazgeçilmezi?

Dünyevi olarak “dostlarım”dır vazgeçilmez olan, ailemden sonra ki artık birbirlerinden farkları kalmamış. Kardeşim diyebileceğim insanlarla sarılı bu kalbim, bir boşluk bulup rüzgar dalmaya çalıştıkça içeri, onlar kapatıyorlar açıkta kalan her yeri. Bana göre hayatın en büyük anlamlarından birisidir bu kavram ve bu kelimeye yüklenen anlamı kaldırabilecek insan(lar) gerek durusunda bir suyun. Vazgeçirmesin Rabbim, isimlerini saymadığım ve burada büyük ihtimalle saymayacağım o güzel insanları, bir zor hayatın geleceğinde.

En çok mutlu olduğu an?

Çok büyük ihtimalle birisine yardımcı olabildiğim andır ki bunun tersi de tersi için geçerlidir (yani eğer sevdiğim insanlardan birisine ulaşamıyorsam ya da ulaştırmıyorsa beni kendine, içim içimi yer). Garip bir mutluluk bu, tarifi pek mümkün değil, onun için açıklamaya çalışmanın anlamsızlığı ile boğuşuyorum. Gerçekten ihtiyacı olan birisine, elimden geldiğince, düşünmeden sonramı, karşılıksız. Ki yediğim “kazıkların” uyarısıydı, “kötülüğe dayanabileceğin kadar iyilik yap” sözü Olsun…

Beğendiği bir yeri?

Bu da büyük ihtimalle elleri olurdu. Çok bakımlı olduklarından falan değil, sakın yanlış anlaşılmasın ama ellerimi severim. Benim karşımdaki insanda ilk baktığım yerdir eller. Hani bazı insanın yüzüne vururya kişiliği, benim için eller de öyle birşey. Tarifi zor bir şey, ki şimdi siz neyin tarifi kolay da dersiniz
Ha bir de, ben neden kısa yazamıyorum diye düşünürüm sık sık Kusura bakmayın biraz uzun oldu bu da. İnşallah bir daha ki sefere…

Mimlendiğimiz için İnsan‘a teşekkür ederim. Usûl icabı iki isim yazmak gerek şimdi değil mi? O zaman eğer bana kızmazlarsa Mihman ve şu an kapalı olan, Telvin’in isim sahibesi Divan  yazsın bundan sonra bu sitenin burasında (Divan, eğer okuyorsan, ve yazmak istersen, buralarda bir inşaat alanı ayarlarım ben sana ;)) Yazma zorunluluğu yok nasıl olsa değil mi?

Kimse ile dön(m)üyorum kimsesizliğe

Onu bile paylaşırken

Deniz aşırı mekanlarda…

Zaman daralıyor

Birşeylerin varlığında

Yokluğunu hissettirirken bana

Zaman geçiyor

Bir dalga boyunda…

Beklentilerin üzerine çıkıyorsun hep ve benim beklediklerim eziliyor bir hayatın kimsesizliğinde. İnsan hayal bile kurmaya korkuyor, bir şeylerin olurluğuna kanıp ve insanlığından çekiniyor, hissetmemesi gereğinden hani. Ama engel olamıyor düşünmeye ve hissediyor işte, senin de bir insan olduğunu ve hayal kurabildiğini, vakti geldiğinde bu hayale inanırlığını ve o inanmışlığın bir şeyler için başlangıç olabilirliğine. Belki yanlış zaman, belki yanlış mekan ama kesinlikle doğru insan dedirtiyor, hayat boyu yapmak zorunda kaldığımız tercihler.

Seçiyor insan, sıyırırken arasından bunca farklılığın ve inanıyor doğruluğuna yaptığı tercihlerin. Acıyor bir taraf, acıtmaktan korktuğu bir başka taraf için ve hiç de kolay olmayan seçimlerin arefesinde veriyor kararları, hayata ait sorguların kucağında. Yaşanmışlıklar, yaşanmakta olanlar ve hayalini kurdukları ağır basıyor, bir gözünü açarken ve bir diğerini kapatırken canlı bir hayatın arzularına.

İnsan, garip varlık işte. Varlığından ayrı, yokluğunda başka. Dinlediklerine gömüyor bulutlardan alabildiği bütün gözyaşını, göremediği her bir şey gözünün önünden ayrı ayrı geçerken…

Koyan O, bu hisleri kendisinin ortasında durduğu bir kalbin kenarlarına. Her ne kadar hakkını veremesem de, O’ndandır her bir şey, bütün korkular, bütün mutluluklar, yaşanılası aşklar, içinden geçen sevgiler ya da nefretler, bir ucu yanık mektup yazdıracak hasretler, özlemler, acılar, hepsi O’ndan.

Bu kalbe her bir noktayı koyan Yaradan, senden gelir herşey, bilemeden, sabredemeden, göremeden baktığımız yaşanılanlar. Bir insanı sevmek desen, sen koymadan kalbimize adını na-mümkün; ya da silmek bir başkasını yaşadığı köşeden acılarıyla. Senden, bu geçmişin hatıraları ve senden geleceğinkiler.

Suçlamamak lazım kimseyi, kaderde yazılanlardan dolayı, hiç kimse istemiyor acı çekmeyi ya da karışmayı bir gece vakti, bakarken bir resme ya da düşünürken geleceği. İçilecek su gibi hayat; nereye akacağını, nerede duracağını bilmek anlamak mümkün değil, O istemedikten sonra. Yazdıklarına itiraz etmek haddimiz değil, hayırlısıyla inşallah…

Bayramlar gelip geçiyor hayattan, gözlerimizin kenarında çıkan çizgiler gibi izler bırakıyorlar yaşanılmışlıklarda. Bayramlar geçiyor, bir hasretten başka hasrete…

Yıllardır beklenen bayram gerçek oluyor, bir başkasının hayatında yıllardır beklenmeyen bir şekilde. Çizgiler aynı, çekilenler benzer, insanlar tamamen farklı. Farklı bir bayram vardı kafada, gönülde, yıllar öncesinden kalan, bir paylaşılmışlığın tadında ve bir bayram havasında.

Artık cicilerimi giymiyorum bayramlarda, bir arefe günü alınan ve o sabahı nasıl ettiği belli olmayan ciciler, tertemiz, ütülü, koltuğun üstünde günün ışımasını bekleyen o ciciler. Hepsi içerlerde bir yerlerde kaldılar şimdi, büyümüşlüğümüze inat çıkmıyorlar tıkıldıkları o yerlerden. Ve ben pişman değilim, zarar verdiğim hiç bir kıyafet için, aldığım hazzın altında ezilirken o an.

Bayramlar var hayatta, hiç hayal edilememiş bayramlar, ayrılıklarla, hasretlerle, özlemlerle, acılarıyla, mutluluklarıyla, anılarıyla, sıcağıyla bayramlar var her birimizin hayatında. Paylaşılmayı bekleyen bayramlar var, anlatılabilecek her bir his için bir bekleyen var, başka şehirlerdeki başka ışıklar altında. Her daim bir omuz var, yaslanmak isteyene…
Hepinizin kurban bayramı mübarek olsun inşallah. Duadan unutmadan…

Tanışıyorum ara ara kendimle, gözüme çarpan farklı benleri bir bir anlatıyorum, yavaş yavaş…

Geceler uzuyor, senelerden hâlâ kış, bir soğuk mevsim olmasına rağmen geceler uzuyor. Kulağımda çınlayan bir ses var gecede, Ankara’nın bir kenarında usul usul çalınan ve bir Ankara rahatsızlığında dar eden olduğun şehri. Bir ses var diyorum, hayatımın her anını sorgularında eriten ve kaldığı yerden sonrasına “tek” yazdırabilme kudretinde.

Paylaşıyorum, paylaşabiliyorum bu sesi kendimle, zamanın verdiği bir ağırlık omuzumda dinliyorum kendimi, bana beni anlatan sesin sahibinden. Ve gözlerim arıyor bu gece, bir şarkıyı, kutusunda saklı kalan bütün hayallerin eşliğinde. Dinlemek istiyorum bu gece, güzelliklerini Yaradan’ın bizlere verdiği, bıkmadan, usanmadan dağılmak istiyorum, kendi içimde “sen”inle birlikte. Gece tanıyorum “ben”i, farklı bir sesin tınısında…

Konuştukça doyuyorum, açlığımın farklı köşelerine değen tat işte, doyuruyor benim hücrelerimi.

Paylaşıyorum işte. Garip duygular bütünlüğü bırakmıyor peşimi, her birinden memnun olmasam da mutluyum, pişman olmadan hissettiğim şeylerden yani. Mantık? Şimdi yok yanımda, uyuşmazlığından başka, uyuşamadığımızdan da…

Şarkı yazmak lazım şimdi, şarkı olmak da. Mühim olan ikisini birden hakeden ile yaşayabilmek, bir şeylerin güzelliğinde dinlemek her ikisini ve bazen söylemek seni anlayabilme ihtimali olanlara. İhtimalin getirdiği başka ihtimalleri de kalbinde hissetmeli mesela, sevme ihtimali, anlama ve anlaşılabilme gibi yani. Zamanın harcadığı güzellikleri yeniden farklı yaşamalı her gün, farklı hayaller kurup onu da ortak etmeli faturasının kesileceğini bile bile ve acımalı bazen için farklı olmalı hissettiğinde sesini ya da tenini…

Hayaller kurmalı dedim ya, bir yol çizmeli o hayale uygun ve o isterse içinde bulunmalı bir hayalin ya da hepsinin, onun anladığından farklı ya da anlatılabilirliğinden. Ama güzel olmalı işte her şey, sonu belli bir şeyler de bir yol görülememesi bahanesinin oluşturduğu farklılığı  anlatmalı ona, güzel olacağını da ekleyerek sonuna.

Anlatılmalı bir çok şey daha kafaların karışmışlığından ziyade bir korku sararken etrafı, içine biraz güven, biraz aşk, biraz deniz, biraz sen ve biraz da ben koyarken yapmalı planlanan şeyleri ve yeri geldiğinde 5 olmalı, hepberaber…

Evet artık… Artık zamanı geldi demek isterdim…

Ankara’daki evimden yazmanın bir hayal olduğu 52 ay sonunda, bir Ankara kışı bakarken Ankara’daki penceremden, bütün bencilliğimle yazıyorum şimdi…

Aklımdan ya da kalbimden geçenlerin belirginliği bu kez yazılarıma dokunamıyor ve ben öylesine paylaşmak istiyorum dualarımı, ihtiyacı olan her gurbet kuşu ile. Anlamışlığım, anlaşılmışlığımı bir boy geçmişken, kelimelere sıkışmış bir hayat karşılıyor beni, nerede kalması gerektiğini bilmeyen…

Tadını bırakamadığım anılar bütünü, hayat adını alıyor şimdi, yalnızlığın sadık eşi gurbet ile vedalaşırken ki kararsızlar kervanında bir yer ayırtıyorum, sevincimin kursağıma takılmasından korkarken. Şansın ne demek olduğunu bir kez daha hatırlatıyor ‘dost’ göbek adı takılmış kardeşlerim ve adının hakkını sonuna kadar haketmiş bir aile. Beklentilerin Orhun’dan ibaret olduğu bütün güzellikler burada, ellerinden geleni ardına koymamış karşılıyorlar beni havaalanında ve henüz indiğim uçağı kıskandırırcasına kavuşturuyorlar beni, hasretle bekleyen başka kucaklara, hepsinin gözünden süzülen bir hasret var yanaklarının üstünde…

Önceki bütün acıların bir gecede sevince dönmesi mutlu ediyor beni, insanların birşeyler yapabilmek için harcadığı iyilik miktarı insanı daha da bir kuş yapıyor, bırakıldıklarında bir kucağa. Ve şimdi gelecek güzel günlerin izini sürüyor, geç kalınmış bir hayatın, insanların gözlerinde bıraktığı çizgiler…