işte öyle birşey…

Tamam, değil mi? Bu ara sizin de gördüğünüz gibi üretken olamıyoruz, ki başka şeylerin bittiğine alamettir. Biraz ara verme zamanı geldi bence. Ben yine de ara ara uğrayabilirim ama çok önceki gibi 3-4 günde bir birşeyler karalayacağımı sanmıyorum. Bu sefer arayı iyice açıyorum.

Yanlış anlamayın, “tükanı kapattık” demiyorum ama “cumaya gittim, gelicem”…

Babaaa, duvarı yıkmışlar, bi de pirketleri kırmışlar. Duvarı yıktınız bari pirketleri kırmayın, pirketleri kırmamış olsalar hani insan aynı pirketle duvarı yeniden yapar ama şimdi gel gör ki…

Hepinizin kandili mübarek olsun, beni de duadan unutmayın lütfen..

Bir aşk gömülü duruyor orada, hemen mezarımın yanıbaşında.

Bir aşk işte, çocukluktan kalma bir alışkanlık gibi

Bir aşk, bir kaderi değiştiren..

Bu aşk bir ilk, hayatın kendisi gibi

Ve bir son, olabilirliğinden emin

Kararların arkasına saklanan bütün karalardan

Denizlerin peşi sıra gelen diğer karalardan

Ve bir de hayatın kendi karasından bir aşk..

Sakladığım her dokunuş

Dokunamadığım her bakış

Bir ilke gizlendi

Bir son olabilirliğinden emin..

Bir aşk var bu hayatta, tek aşk

Kimselerin haberi olmadan 40 yıl beklenesi son aşk..

Hayat, boyu hiçbir şeye yetmeyensin sen…

Halbuki ne uzun, bitmez tükenmezdin; bir doğumdan hemen sonra yetiştin bir zamanların uzaktan baktığın o ahşap raflarına. Ve sen değil miydin yine bize anlatan, bir kuru yaprağın sonbaharda savrulmasını…

Bir telefon çalar, bir mektup gelir bazen kapı zili anlatır bir şeylerin zamanının geldiğini. Gelen, öyle sıradan bir şey değildir. Gelen, kapıları kırmadan içeri girebilecek olandır, bir duvar arkasına hiç iz bırakmadan geçebilen ve bazen bir dünyayı değiştirebilendir, bir canlının kendini kaybetmişliğinde ya da kim bilir bulmasında asıl anlamını hayatın.

Bir telefon çalar ve ses usulca anlatmaya başlar bize. Bir çığlık olur bazen sessizliği, kimi zaman ağlamak olur bir daha yaşanmayacak zamanın bizde bıraktığı. Acaba ne olurdu, telefonun ucundaki ses bize “bu son” derse, bir daha yok derse ya da bu ses bundan sonra çıkamayacak derse. Uzaklıkları güneş cinsinden hesaplanmış bir ayrılığı birbirine bağlayan bir konuşma var ve kahramanlardan birisi gidiyor artık. Bir daha dönmemek üzere, bir daha konuşmamak için, bir daha dinlememek bir daha sevmemek için ayrılıyor, istemsiz…

Bir telefon çalar ve o ses ne söyler? Hele ki biliyorsa “son” olduğunu, nasıl anlatır ne olacağını? Bazı anlar tarifsizdir ya, bir hastahane odası mesela, bir hapisane, bir mahkeme bir de nikah salonu herhalde. Nasıl açıklanır yaşanan? Bir de bütün sonlar var anlatılamayan. Her sonun yeni bir başlangıç olduğu ama yine de bir türlü sonlandıramadığımız herşey bir sese saklanır bazen, yani bize ne olduğunu anlatamayan bir titreşim işte.

Bu ses hiç bir şeye boyu yetmeyen bir hayata ait ve bu ses bu sefer son kez çıkıyor, bunca şey söylemiş bir kalpten. Her kelimenin sayıldığı bir zaman arasında, son kez zorlanıyor, bundan sonra hiç bir şeyin eskisi gibi olmayışına ve yine bundan sonra hayatın daha uzamayacağına…

Bir telefon çalar ve hayat son kez biter…

Bir düşün yaşamadıklarımızı, yaşayamadıklarımızı ve de. Uzun gecelerin bir türlü bitmediği bir hayatın kalıntıları arasında, korkularımızı hatırla. Karanlıklar içinde bir bakışın ardına saklanan onca duyguyu anımsa şimdi. Ve bir daha geri dönmeyen bir zamanın bizden intikam alırcasına her köşe başından bize bakışını bir düşün. Sonra o korkuları gömdüğümüz ümitleri bir de…

Nereden geldiğini ve nereye gideceğini bilmediğimiz bütün fırtınaların hayatımızda bıraktığı izler, şimdi bizim baktığımız bir aynaya kazınmış, başımızı çevirdiğimiz her yerden bizi gözetliyor. O zamanın en büyük dertlerini düşün, “hayatın sonu” olan ve belki de bir daha hiç yaşayamayacağımız o problemler. O zamanın en acısı, sonranın en hafifi sanki. Çocukluğumuzu sakladığımız sandıktan çıkan en masum acılar bir sevginin kollarına gizlenmiş, bizim onları rutubet kokusundan kurtarmamızı bekliyor.

Geçmiş bütün griliği ile yaşanmışken, bütün hırçınlığıyla adını hakederken şimdi daha iyi anlıyorum hayatın sadece bir yerlerde gizlenmiş siyah ve bütün temizliğiyle duran bir de beyazdan ibaret olmadığını. Kırmızı var mesela güneşi batıran, sarı, ya da mavi saklı bir gökyüzü ve ağaçlarına saklanan bir yeşil. Bir de sen varsın hayallerin bütün renklerini kendinde toplamayı başarabilmiş, kendi kendine içimde duran ve kimselere söylemediğim. Ama yine de biliyorum bir gün bürüneceğini grinin bir tonuna. Kararsızlığım, beyazın içine biraz siyah mı, yoksa siyahın içine biraz beyaz mı…

Ben hala direniyorum ama, o sandıkta kalan resimlerin renkleri solmasın diye, bütün gücümle, kendimce, senin yokluğunda. Kendi rengini korusun diye yazıyorum bütün fotoğrafların arkasına, senin yokluğunda geçen her bir günün tarihini. Bir çentik, bir daha ve bir çentik daha atıyorum yıl hanesine ve çizgiler çoğaldıkça ben daha bir yalnızlaşıyorum. Bazen kalem bulamıyor, ellerimle bırakıyorum orada kalması gereken izi, bazen canımı yakan bir türküyle.

Dertlensin bütün sahilleri ülkemin, benim yokluğumda, senin varlığınla, ya da senin varlığında benim yokluğumla. Her yüzüme baktığında oraların denizi, bir farklı hayal yaşanır gözlerimden yansıyan ve renksizliğiyle solar bu hayata batan bir güneş. Zamanın ayırdığı bütün güzellikleri gömmüştüm derinlere, vakti gelince birleştirilmek üzere. Birbirine dehlizlerle bağlı yeraltı şehirlerinde bıraktım hepsini, yanlarında bir parça ümit ile. Vakti gelince…

Bunca zamandır saklandıkları yerden çıkanlar oldu ve bir o kadar da bulunamayanlar. Elde kalanlar, yasaklanmış bir kitap gibi toplatıldı ve bir orman yangınında yakıldı. Tek bir parçasının bile bulunmasını istemeden kül oldular, küllenmeden bir başka bergüzâr. Hissediyorum ama yine de, bir kül grisinin kazındığını ruhuma, bir hayatın aynı grisi ellerimden akıp giderken…

Ardında bırak şimdi ağlarına asılan bütün zaman ağrılarını. Bırak bir karanlık gece ertesi yanağından süzülen her uyku damlasını. Bir daha bırakamayacağın her bir şeyi koy şimdi gözlerine ve kapat artık onları, bir belanın ertesinde, göz kırpan bir güne.

Geceler daha kara, gündüzler daha soluk geçiyor her köşesinden döndüğüm gün, hayat daha bir bulanik şimdi. Her uyanışın bir yorgunluğu var ya insanın üzerine basan, bu günlerde daha bir ağır, uykunun hesabını sorarcasına. Farklılığında yaşadığım her bir hissin ve o hissi yaşadığım her bir anının boşluğunda yankılanıyor yüreğimden kopan bütün çığlıklar.

Her ne kadar koşsam da bir çift gözün peşinden, uğruna yalanlar söylenebilecek, bir köşede sıkışıp kalıyorum bütün yalanların kovaladığı bir hayatın pençesinde ve bir cümle devrikliğinde yaşıyorum hepini, bir şeylerin gölgesinde. Ben güneşi bu kadar severken, bu kadar uğraşırken ısıtmaya soğumuş kalbimi ve bu kadar tutunmuşken dallarına - senin de oturduğun bir ağacın - kaçamıyorum işte… Kaçamıyorum kelimelerinden, kaçamıyorum duruluğundan gözlerinin ve kaçamıyorum işte yanacağımı bildiğim bir yakan top oyuncusundan. Gözlerinin içinde kayboluyorum bir can yakalayabilmek için ve kalbim ellerinde beni yakan top oluyor, her geçen gün, yeniden…

Sanırım rüyaydı, geçti‘nin yorumlarına yeni bir yazı ile cevap vermek daha mantıklı olacak. Hepinize ayrı ayrı cevap vermek isterdim ama sanırım bu yazı için pek mümkün görünmüyor onun için genel bir cevap vereyim. Elbetteki bu yazı da yoruma açık
Uyudum, uyandım. Kalbimde kalanları döktüm bu sayfalara, bir rüyanın etkisinde yazdım, bir hayatın geçmişliğinde bir de.

Aslında söylediklerinizin hepsinin bir dokunur yanı var benim için, hepsi doğru, hepsi yanlış. Bir rüyaydı gördüğüm, onun için bugün hala nefes alabiliyorum, onun için hala yazabiliyorum, onun için bugün önüme bakabiliyorum, onun için adına hatıra dediğimiz güzellikler içinde kayboluyorum, kötülerini düşünmeden.

Bana yeni bir ben lazım, saplanıp kaldığım her duygudan beni kurtaracak bir ben. Türkiye’deyken yaptığım bir fiil eğer cevap bulsaydı o zaman o yeni ben, şimdi faklı şeyler yazacaktı, olmadı. Şimdi aynı şeyleri farklı biçimde yazmaktan başka bir şey gelmiyor elimden. Çünkü hatıraların tadı hep daha ağır basıyor.

Dediğiniz gibi bir kızla beraber olurkenki kadar zevkli bir şey bulamamak değil aslında (benim için). Benim hayatımda “bir kızla beraber olmaktan” çok daha zevkli değerli şeyler zaten var, hamdolsun O’na. Bana göre sorun onun ilk ve tek olması, yaşanan her bir şeyin hayatıma kazınması ve bundan sonra ne yaparsam yapayım İbni Sina’nın dediği gibi bu güzel rüyanın hatırasının geçmeyeceği, elbetteki etkisini yitirecek, bir bilmediğim gelecekte bir o yerleşecek hayatıma ve bütün hayatım yeniden değişecek. İşte o zaman büyük ihtimalle burada yazılanların hepsi bir rüya olacak. Ama o zamana kadar sanıyorum hatıralar tavan arasından bakamayacak.

Çoğu zaman sorun özgüven de değil. Bir çok şey yaptım, bir çok şey gördüm ve bunların çoğu normal insanların tecrübe dediği şeylerdi, benim ise hatırlamak bile istemediğim şeyler. Elimden gelse izlerini silmek için bir çok şey yapardım. Bunlar normal insanların özgüvenini yeterince sarsacak kadar büyük şeyler ve ben de normal bir insanım. Bütün bunlara rağmen nedenini bilmediğim bir şekilde özgüven hasarlı da olsa duruyor, durması gerektiği yerde.

Sanırım bazı şeyler “kader”, yaşanması gereken şeyler vardı, yaşanması gereken zamanda ve ben boynumu eğdim o yaşanılanlara, savaşacak gücü kaybettim, yanlış zamanda. Bu güç bazen maddi oldu, bazen manevi, ama her iki türü de yanlış zamandı. Aslında yanlış diye de bir şey yoktu, yalnızca bugün burada bunları yazmak zorunda olduğum gibi o gün de onları kaybetmem gerekti.

Hala bir toparlanma aşamasında olduğumu düşünürsek, yeni bir insan çıkacaktır karşıma, yeni bir hayat başlayacaktır, tasavvufa yöneleceğimdir, değişeceğimdir, farklı olacaktır herşey, gördüğüm rüyalar azalacaktır, yaptığım yorumlar, yazdığım yazılar bırakacaktır beni benim bile olmak istemediğim bir hatıranın tam ortasında…

İşte şimdi, burada, tam da yüreğimin ortasında…

Anıları canlandırıyorum bir filmin gölgesinde. Oyuncuların gözlerinde gördüklerim, benim hayatımın unutmak istediğim bir bölümünde baktığım gözlerdeki ile aynı şimdi. Söylenenler, yaşananlar, yapılanlar, olanlar ve olacaklar; hepsi bu filmin senaryosunda saklı. Seyrederken aktı içimde birikenler.

İç parçalayan çığlıklar yoktu benim senaryomda; bakışlardı yürekleri yaktığı yerde bırakan ve sözler vardı o bakışlara gizlenen. Zaman vardı anıldığında önüne “geçmiş” ibaresi konması gereken; şimdi geçmişliğinin yoksunluğu hatıra. Çoğu zaman anıların bir yerlerinde”kötü” sıfatına yapışık dolaşacak zamanlar dolandı ayaklarımda. Vazgeçmek zorunda kaldığım her bir şey oradaydı, zaman vardı, mekan vardı ve en önemlisi insanlar vardı hayatlarından geçtiğim ama benim hayatımda kalan.

Hani bir yerlerden sıkışır kalırya insanın hayalleri, işte öyle bir yokluk  bu çaresizlik. Hayatın parmaklarının arasından akıp gidişine şahit oluyorsun ama bir şey yapamıyorsun, dokunamıyorsun sevdiklerine mesela ya da paylaşamıyorsun en dolgun anında hislerini. Bir adada mahsur kalan bir kazazede oluyorsun sonra, şişeler içinde onlarca kağıt parçası, gideceği yeri bilmeden bakıyor sana, ayırırken her bir dakikayı geçen zamandan.

Sonra yoruluyor insan, bir akşam üstü üzerine çöküyor bütün karanlıklar, özlediği aydınlıkları anarken bir sigara dumanı altında. Kırılacaklarını bile bile yeni hayaller boyuyor bu beyaz hayatın üzerine. Yine de vazgeçemiyor işte, bırakamıyor hep boynuna asılı özlemleri. Cümlelerin devrikliğine aldırmadan devam ediyor peşinden koştuğu hayalleri, her ne kadar tutmayacaklarını bilse de onarmaya çalışıyor hayattan kopardığı yamalarla ve daha bir farklılaşıyor zamanın gölgesinde.

Deniz kenarina baglanmadan birakilmis bir kayik gibiyim simdi, bir acikli klarnet esliginde salinip duruyorum, sahipsiz, limansiz. Yamalı hayallerimin tutsağı olmuşum, bir kürek mesafesi gidemiyorum artık…