Bir aşk gömülü duruyor orada, hemen mezarımın yanıbaşında.
Bir aşk işte, çocukluktan kalma bir alışkanlık gibi
Bir aşk, bir kaderi değiştiren..
Bu aşk bir ilk, hayatın kendisi gibi
Ve bir son, olabilirliğinden emin
Kararların arkasına saklanan bütün karalardan
Denizlerin peşi sıra gelen diğer karalardan
Ve bir de hayatın kendi karasından bir aşk..
Sakladığım her dokunuş
Dokunamadığım her bakış
Bir ilke gizlendi
Bir son olabilirliğinden emin..
Bir aşk var bu hayatta, tek aşk
Kimselerin haberi olmadan 40 yıl beklenesi son aşk..
Her gecen gun bu tur yazilara verdigim tepki daha cok maddelesiyor. Bu kotu mu iyi mi bilemiyorum ama zaten su an icin bir onemi de yok
Soyle bir yazi var. Hosuma gitti paylasayim dedim:
http://cumaertesi.zaman.com.tr/?bl=8&hn=4007&sy=20070210
Hatice,
Eline sağlık paylaştığın için. Söylenilenlerin bir çoğuna katılıyorum, ve kalan daha çoğuna katılmıyorum
Bence aşkı fazlaca maddesel hale getirmiş bu yazı, her ne kadar doğruluk payı yüksek olsa da.
Bir de yaşanılanların yaşanılması lazım ki daha iyi anlaşılabilsin, yoksa havada kalma ihtimali anlaşılabilirlikten hep daha yüksek oluyor
Belki çok idealist ve de romantik bir yaklaşım olacak, ama esasen realist bir tutumla diyorum ki: O aşk gerçekten aşk ise, gömülemez. Ya da evet gömülür, ama sürekli dirilir.. Maşuk ölse de aşk ölmez. Nacizane fikrim : )
Ve bence o senin bahsettiğin aşk aşktan başka birşey değil. Şuradan anladım:
“Ve bir son, olabilirliğinden emin”
ben aşkın kesinlikle beyinle ilgili olduğunu düşünüyorum.
bir aşk ilişkisini biz başlatıyoruz ve biz bitiyoruz.
dış etkenler de var tabi bu süreci kısaltan veya uzatan
en olmadık zamanda en olmadık kişiye denk gelmek de tamamen takdir-i ilahi :))
bir de insanın karakteri önemli, duygusal mı değil mi? vb.
ben başak burcuyum o yüzden aşkı doğru tanımlamak da doğru yaşamak da güç benim için.
belki de o yüzden senin “kalan daha çoğuna” katılmadığın bu yazının üstüne atladım :))
ama ibn-i sinanın maşuk ölse de aşk ölmez fikrini benimseyebilirim. hoşuma gitti, doğruluk payı yüksek gibi..
İbn-i Sina,
Bir nev-i gömülemediğinden buralarda sürünüyor zaten bendeki ve tamamen katılıyorum söylediklerine
Rabbim herşeyin hayırlısını nasib etsin.
Hatice,
İşte ben de buna karşı durmaya çalışıyorum, bazen yaptığın şeylere bir anlam veremediğinde bu anlamsız ama seni mutlu eden şeylerin beyinden geldiğine..
Etken çok bu aşk işinde.
Bal gibi de kalp bu, yeri göğü inleten, içine işleyen her şeyi sorgulamadan gömen.
Ama dediklerinde de haklısın hani
Rabbim etkenlerini bizim belirleyemediğimiz hayırlı sonlar nasib etsin.
Not: İkinizden de geciken cevap için özür dilerim. Fazlaca belli oluyordur zaten ama bu aralar gelemiyorum, dünyanın bu ucuna.
kardeşim ben sizinle her işi yapmaya hazırım.bana msn den ulaşın lütfen..ortak iş yada başka bişiler yapabilirizz.
Şahin,
teşekkür ederim ama pek anlayamadım, neden iş diye?
AŞK !!!
İLK AŞK BAMBAŞKADIR …
ONU GÖRÜNCE TİTRESSİN SANKİ KALBİN SIKIŞIR.HEYECANLANIRSIN UTANURSUN,KIZARIRSIN…GÖZLERİNİ ONDAN ÇEKMEK İSTEMEZSİN AMA UTANIRSIN BAKMAYA HEP ONU GÖRMEK İSTERSİN.ONU YANINDA GÖZLERİNİ KAPAMAK ONUN YANINDA AÇMAK. İŞTE AŞK BÖYLE BİŞY.İNSAN BİR ÇOK KEZ AŞIK OLABİLİR AMA (İLK)LER UNUTULMAZ!
ONUN GİBİ SEVEMEZSİN KİMSEYİ .UNUTTUM DESENDE ASLINDA HALA KALBİNDE.UNUTTUM DEMEKTE HATRLAMAKDIR ASLINDA .HEP BİR İZ KALIR KALBİNİN UCUNDA BAZEN ACI BAZEN MUTLULUK VERİR SANA !!!(
aşkı hiç tatmadım taddırmak istediler ama olmadı işte
ilk asklar unutulmaz hep bıyerde kalbının bi yerinde yaşatırsın onu onu hatırladıkça gülersin yüzünde acı ve sevinçle karışık bi tebessüm oluşur…sizinle hikyemi paylaşmak istedim…
benim ilk aşkım ilk okulda oldu artık askmıydı duyduğum cocukca bi duygumuydu bilmiorum 2nci sınıftan 5nci sınıfa kadar hiç ayrılmazdık birbirimizden sonra onların taşınacağını öğrendim ikimizde okadar çok ağladıkki bukadardı işte çocukluğumuz sevinçlerimiz buraya kadardı ama onu hiç unutmadım onunda unutmadığını hissediyordum hep onların eski evlerinin oraya gidiyordum bekliyordum onu belki bigün oda gelir diye ama hiç gelmedi… aradan yıllar geçti yeni insanlar yeni aşklar tanıdım ama o hep vardı hep bir köşede duruyordu… aradan 13 yıl geçti ve internet aracılığı ile birbirimizi bulduk oda ben neler yaptıysam onu nasıl aradıysam o şekilde aramış şimdi ilk aşkımla yine beraberim birbirimize kavuştuk aynı his aynı heyecanla birbirimize sımsıkı sarıldık…ilk aşkım…artık son aşkım… hepinize teşekkürler…
üstünden tam 4 yıl geçti ve ben hala o ilk gün ki gibiyim. günlüğüme o günün tarihini atmışım ve her geçen gün ”işte bu sefer seni unutacağım.bu sayfaları her açtığımda seni daha az düşüneceğim” demişim. evet yalnızca demişim aslında. ama aşk öyle bir büyü oluveriyorki malesef ulaşamıyorsun. en kötüsü dokunamıyorsun. bnm için ilkti ve kahretsin ki hep öyle olucak. bu aşk pencerede başladı ve pencere köşesinde bitti. bitti diyorum ama biten onun aşkıydı. her sabah uyandığımda hala penceremden onun evine bakıp ordamı diye bakıorum. gelmesini ordan yine bakıp sadece seyretmesini öyle özlüyorum ki… sadece küçücük bir gülümseyişini bile özlüorum. o gözler şimdi sadece başkasına gülüyor ve ağlıyor. olsun diyorum. olsun… aşkı tattım. yalnızca buna seviniorum. ve umudumu asla yitirmiorum. kendinize çok ii bakın arkaşlar.