işte öyle birşey…

Esir alınmıştılar, yıllar önce çekip gittikleri topraklara dönmeye çalışırken yakalanmıştılar bu hayatın en acımasızlarına. Kırıklıkları dökülmüşlükleri bir yana işkenceden kalan bir yılgınlıktı üzerlerine yapışan, zamandan gayrı. Bir isyan sonrası kaçmayı planladıkları tutsaklıklarından bir türlü kurtulamıyorlardı. Bir ordu vardı peşlerinde, bir de yağmur, izlerini silen.

Mekan, zaman ya da insan tanımadan sıkışırıyordu bir şeyler, kayboldukları yerler, vazgeçtikleri zamanlar ya da unuttukları insanlar bile küskündü onlara. Ellerinde kelepçe, sırtlarına vura vura götürülürken bile duyulan bir ses vardı usulca, bir isim. Hücrenin parmaklıklarından her yolladıklarında güneşi bir dağın ardına, bir başka zaman başlardı yalnızlıklarında. Boyanırdı duvarlar kimsesizlikle ve daha bir acıtırdı içlerini onun yokluğunun ateşi. Kendisini daha çok hissettirirdi karanlık, dertlerini bir lamba gibi odanın ortasına astığında. Her gün doğumunu bir yığın, bir yoğun his ile karşılamak ve unutmak ne olmak gerektiğini mesela.

Gündüzlerin anlamsızlaştığı ve hizmet ettiği dünyanın karardığı bir zaman parçasını yaşamak onlara göre değildi. Her ne kadar gece kesilsede ipleri, ki o iplerdi bağlayan onları bu dünyaya, onlar gecenin hüznüyle mutluydular; gün ışığının ortaya çıkmasından korktukları gerçekleri saklandığı yerden görmemesi gerekenlerin önüne sermesinden korkarken. Kendi içinde bir başka çelişkiydi bu tutsaklık. Bir tarafta kaçamamak, diğerinde ise bir şeylerin yokluğuna alışmak. Ve onlar bir gardiyana ihtiyaç duymadan tutuldular bir kalbin ve bir hissin kaçamadığı her bucaktan görünen deniz mavisine…

Tutsağım bu yokluğa, zincirin bir ucu sen, bir ucu ölüm…