Kendi kendime devam ettirirken boş hayalleri, kokusunu özlediğim insanlar için savaşmaya devam ediyorum ıslanan bütün hasretimle. Tarihin nereyi veya kimi gösterdiğinin önemini farkettiğimde ise şarkılar hep başka hayatları anlatıyor bana.
Her ardıma döndüğümde, bir el asılı kaliyor havada. Her ne kadar bakmak istemesem de biliyorum, o el orada, benim için dalgalanıyor zaman denen boşlukta. Daha çok koyuyor insana, bir diş ağrısı gibi, bir kalp sızısı hani. Dokunduğu her notadan bir mutluluk bir hüzün çıkartabilenler gibi, daha çok acıtıyor bir insanın önceden çok acıyan yanları. Pişmanlıklardan yoksun, senelerin geçişini seyretmeli şimdi, bir pencereden bakarken hayatıma. Kimi karesinde ürkütücü bir bulanıklık, kimisinde canlı renkler olmalı bu filmin. Seyircisi olmasa da filmin, izlemek isteyenlerin bir rol alması mecburi ve bir senaryo eksikliğinde doğaçlama olarak oynanacak, kapatamadığı her gişede ise anlamsızlaşan bir kalabalık…
Benim gösterdiğimden çok onların anlamak istediği saklanıyor sahnelerine. Bir boşluğun doldurduğu kefeye karşı bir hayat var diğerinde, içinde başrollerin çoktan paylaşıldığı bir kısa film. Kimi zaman boşluk iniyor aşağı, kimi zaman o kısa film dengeliyor bu terazinin burnunu ve ben her eşitlendiğinde atlamak istiyorum bu dengesiz filmden, dengelerini bozmaktan korktuğum hayatlardan ayrı…
0 Responses to “Anlasana”
Leave a Reply