Bu aralar adımı arıyorum, yıllardır kaybetmişliğin ağrısı dokunmaya başladı artık. Ne yaptığımı, nerede olduğumu, kim olarak kaldığımı bilmeden bakıyorum sağıma, soluma, bir ağacın dalına, ağlamaklı bulutlara, vakitsizce öten bir kuşun gagasına, bunca zaman yollarında kaybolduğum şehirlere ve bir başka insanın adına; bulamıyorum…
Yorulmaktan korkuyorum artık, yorgunluğumu hissetmediğim zamanların yoğunluğunda kayboluyorum, korkularım yanımda. Büyük küçük demeden korkuyorum, hayatın içinde anlamlandıramadığım her bir şeyden ve daha fazla sigara içiyorum artık, dermanı kendinde gizli kalmış her bir korkum için.
Bulamıyorum, bir zamanlar kalbimin bir kenarına yazdığım isimleri; silinmeye yüz tutmuş, bir daha bulundukları yere gelemeyecek olanları. Özlüyorum eski korkularımı, her başladığım yeni günü daha farklı kılan yenileri sayesinde. İçinde bir çok hayat saklı bir benliği bırakıyorum, kaybettiğimi anladığımda adımı, sırf önceki korkmuşluklarım yüzünden. Bundan sonrası farklı olsun diye bırakıyorum şimdi beni geride bırakan her sıfatı ve ben adımı arıyorum şimdi. Bulduğumda doğacak güzellikleri şimdiden karşılayamıyorum, kan kırmızısı kurumuş yapraklar üzerine basarken. Korkarken bir başkası çıkmaktan, adımı arıyorum şimdi, bulsana…
yorgunluk …durgunluk …solgunluk …
“adı”nı anıyorum;adımı arıyorum…
ya kafam karıştı nolmuşşş buraya böyle
her çekmece temizliğinde birkaç insan daha atıyorum çöpe… bir kaç yaşanmışlık daha
Özlemek…
Korkmak…
Aramak…
Ve en güzeli…
Hiçlik denizinde yokolmak!
Yokolmadan varolunmaz ki!
butun yazilarinda dizlerini karnina cekip sirtini soguk duvara yaslayarak annesini cezalandiran bir cocugu okuyorum.
“seyr-u sulukunu izlemek cok zevkli, cocuk..” diyordu biri bana.
ben de ayni sekilde sana diyorum, seruveninin uzaktan takipcisi ve duacisi olarak.
aramakla bulunmaz ama su bir gercek ki bulanlar arayanlardir..
Hikmetleri kelimelerin kalplerine indiren Allah’a hamd olsun…yüreğinizle kaleminiz bir… selamlar
Adınızı arıyorsunuz…. Ne güzel!
Ya hiç aramıyor olsaydınız? Kim olduğunuzu bilemeden, öğrenemeden gidecektiniz …
Biz de arıyoruz, bulamadan dolsa da vakit, en azından arıyorduk deriz…
Kuaybe,
sanırım insanın içini en çok acıtanlardan birisi de bu, çekmeceleri temizlemek ara ara, bilirken “temiz” olacağını ve “temiz” kalmayacağını bir dolu şeyden vazgeçmek…
Cenkunal,
En güzel hisler bunlar, o bahsettiğiniz hiçlik denizine ulaşana kadar ki varolmak daha bir başka özlerken, korkarken ya da ararken…
İnsan,
“Anne” yerine kendimi cezalandırıyorum sanki, taa oradan çektiğin resimde görünenlerin bütün doğruluğuyla. Seyr-u Süluk… ve son cümlen daha çok dokundu güzel yanıma
Leyal,
Bütün kalbimle, benliğimle amin, inşaAllah. Allah razı olsun. Bu arada gerçekten çok güzel bir adınız var.
Saliha,
Haklısınız, kendimi bu konuda bir lütfa mazhar olmuş hissediyorum, birşeyleri arıyorum, bir sessizlik içinde çok konuşuyor, bir başka gürültüyü dinliyorum. Rabbim bizleri bulanlardan eylesin.
Hepinize çok ama çok teşekkür ederim, bulunmuş isimleriniz, varlığınız için…
Allah’ım, bizi bizim gözümde küçük göster! Amin…amin…..amin
Mina,
dördüncü kez amin demekten başka bir şey düşmüyor bana da…