işte öyle birşey…

Kararları sorgularken farkeder insan, hataların kendisinin bazen doğru gelidiğini, almak için bütün benliğinle kalırken bir beyin ile bir kalp arasında. Sorgulayamadığı ya da sorgulamaktan korktuğu her şey durur orada, o arada. Hissiyatın sebepleri bahanesi olur şimdi, yaşamak istemediği bir hayatın kendini kırmak için. Sonrasında bir kelebek olur, kaybolur gider vakti gelince, adını bilmediğin uzaklıklara. Sevgini yüklediğin o kanatlar sonra sonra rüzgarında ezer seni, sırf adında sen olduğun için. Kalmak için ararsın sana yetmeyenleri, ki övündüğün o sevme yetisi bile yetmez bir müddet sonra.

Oysa benim sevgimdi bu, yakamdan sarkan. Benim kalbimin ortasında bütün hayatımı yakarcasına ısıtan bu sevgi. Ben seviyorum diyordum, bir şarkının içinde gizlenmemiş olan, gözlerimi dolduran bir şey anlatırken bu zamana. Durdurmaya çalıştığın bir ben var şimdi burada, hayatın bir yerlerine kalıcı bir iz bırakırken, başka izlerini yok etmeye çalışan.

Sonrasında bir sevgi kararı verir bir insan, yanlış yaptığını bile bile ama mutlu olacağını da…