Kalbin daima kendince nedenleri vardır dedi…
Bir tarafı ayrılığa bakan ayışığının altında ezilirken gölgesi ve biraz daha yaklaştı kendini ısıtmaya çalışan battaniyesine. İçinden geçirdiği bütün hayalleri bir bir döküyordu şimdi yatağına ve aralarından beğendiklerini alırken boyuna göre olmayanların hepsini dolaplara tıkıştırıyordu. Hayatın kendine bıraktığı her acıyı itina ile sırtlamış, bırakılması gereken yerde de bırakmıştı, hiçbir zaman unutulmayacaklarını bile bile ama kalbin daima kendince nedenleri vardı işte…
Verilen kararların pişmanlığını hafifletmek uğruna dinlemedi onu bu sefer. Duymak istemediği şeyler şimdi hayallerinin arasına sıkışmış, hayata dair bütün güzelliklerin boyunu kısaltıyordu ne de olsa. Dinlemedi. Kalbin daime kendince nedenleri vardı ve bu nedenler her daim hayatın parmaklıklarından ona bakacaktı. Daima ve kendince…
Fatih Çıtlak Hoca geçen derste dedi ki, “hüzün kafirde, münafıkta olmaz; müminin vasfıdır..”
Seviniver diye yazdım..
Biliyorsun fakir sevindirmesini, hem de çok iyi.
Allah razı olsun ama hiç bir zaman hüznümün beni bu kadar sevindireceğini düşünmemiştim, vesile hanım…
insan bencede kalbini dinlemeli yoksa sevginin anlamı kalp şeklinde olmazdı ama onu çizen ve düşünende beyin onu yönetende sen demekki sen aklından geçenleri yeterki iste sonunda kalbin seni ona götürür…
Benim kalbimden taraf yaşadığımı en iyi bilen insanlardan birisi, Doruk…
Aklımdan geçenlerle kalbimden geçenlerin farklılığının farkında olan Doruk…
Beni kalbime götür Doruk…