işte öyle birşey…

Gece bekliyor beni şimdi, kendim olabilirliğim olan bir zamanda adını saatime yazdırabilen yegâne an bekliyor…

Çıplak oturuyorum gecenin içinde ve ısıtabiliyor beni bütün sessizliğe rağmen. İnsan kalabalığının ortasında, zaman zaman yetmeyen eşya fazlasıyla yüzünde patlayan bir karanlık var, gecenin başladığı yerde, tam içinde hani. Ve ben şimdi daha bir gerçek olabiliyorum, kendim gibi, ben gibi sanki…

Gecenin soğuğu bile bir başka asılıyor ruhuma, bir yolculuk telaşına eşlik ederken. Terk ettiğim her bir şey takipte şimdi, beni bana bırakmadan tek tek yoluyorlar hayatın bende kalan her bir yaprağını, eşitlerken durumu aynı sayıya…

Bir aşığın ağzından dinlediğim şiir ya da gözlerinde hasret taşıyan her bulut anlatır şimdi benim taa şuramdan geçen her duyguyu. Bir deniz kenarına çizdiğim bütün kalpleri, inceden bir müzik alır götürür, hüzünlendirirken ayrılıkların her anını. Kopamamanın, sadakatin, unutmamanın, zorlukların, dostlukların, kardeşliklerin ve bütün aşkların bir insanın kalbinde bıraktığı her bir şey şimdi bir su damlasına karışır, insanın yanağından süzülen…