işte öyle birşey…

Varlık ve yokluk çıkıyor insanların ağzından, kalbindekilere inat yaşıyorlar, bir yerlerde kalmış yarım bir aşk ve bir daha bulunamayacak zamanların hasretinde…

Yaşayan her varlık bir yerlerine sığınıyor hayatın ve zamanın, saklarken kendilerini bir bedene. Kendi varlıklarından habersiz geçiyor ömürleri ve bir yokluk sahnesinde alkışlıyorlar bu hayatı. Her ne kadar isteseler de, zorundan kaçmaktalar bir güzelliğin ki kimse anlatmamış sanki bunlara “zahmetsiz rahmet olmaz” sözünün ne demek olduğunu. Bir şeyler kopup gidiyor, bizim ince bir ip ile bağlandığımız hayatın kısalığında, kendi hayatlarından. Ve farkedemeyecek kadar da köreliyor kalpleri, bir beynin peşine takılırken görüntüleri.

Yarın olmayacak şimdiden ve her şey vakti geldiğinde güzelleşecek, bir orman ıslaklığında…