işte öyle birşey…

Şimdi çok daha net bazı şeyler. Zamanın, kaderin ve farklılıkların karşımıza çıkarttığı aynılığı oynamak için bir araya gelen tevafuklar. Şimdi daha iyi anlaşılıyor, bir zamanların hoşuna giden farklı itiraflar, okundukça “Sen miydin O?” dedirten yazılar ve bir yerlerinde gizlenmişliğine kızan bir hayat var şimdi kapımda gezinen. Ne garip bir bilseniz, bir anlasanız çözebilirsiniz, kaderde gizlenen O’nun, zamanında yanı başından geçtiğinizi ama inanmamışsınızdır O’nun O olduğuna, ve belki de hâlâ…

Şimdi hayata başlamak gerek, netliğine kavuştuğumuz şeylerin ve eksik bir şeylerin gölgesinde, dokunmak lazım hiç kar yağmayan bir memleketin sahilinde yaşanması gerekenlere. Bir gün batımının saklanmış olduğu kalbimizi yaklaştırmak için bir şeyler lazım şimdi ki bütün kainat birlikte hareket etmeli artık iki gözü aynı noktada birleştirmek için. “Şans” işte demeden gelmeli tevafuklar ve insan görebilmeli, gözüne batan bir dolu şeyin sanki söz birliği etmişcesine “bir” olsun diye hareket ettiğini…

Zaman bu sefer lehte işliyor, önceki gibi sanki. Ve bu sefer hayat zamana işliyor, birlikteliğinde “iki” hayatın getirdiği “üç” ile birlikte…