işte öyle birşey…

Bayramlar gelip geçiyor hayattan, gözlerimizin kenarında çıkan çizgiler gibi izler bırakıyorlar yaşanılmışlıklarda. Bayramlar geçiyor, bir hasretten başka hasrete…

Yıllardır beklenen bayram gerçek oluyor, bir başkasının hayatında yıllardır beklenmeyen bir şekilde. Çizgiler aynı, çekilenler benzer, insanlar tamamen farklı. Farklı bir bayram vardı kafada, gönülde, yıllar öncesinden kalan, bir paylaşılmışlığın tadında ve bir bayram havasında.

Artık cicilerimi giymiyorum bayramlarda, bir arefe günü alınan ve o sabahı nasıl ettiği belli olmayan ciciler, tertemiz, ütülü, koltuğun üstünde günün ışımasını bekleyen o ciciler. Hepsi içerlerde bir yerlerde kaldılar şimdi, büyümüşlüğümüze inat çıkmıyorlar tıkıldıkları o yerlerden. Ve ben pişman değilim, zarar verdiğim hiç bir kıyafet için, aldığım hazzın altında ezilirken o an.

Bayramlar var hayatta, hiç hayal edilememiş bayramlar, ayrılıklarla, hasretlerle, özlemlerle, acılarıyla, mutluluklarıyla, anılarıyla, sıcağıyla bayramlar var her birimizin hayatında. Paylaşılmayı bekleyen bayramlar var, anlatılabilecek her bir his için bir bekleyen var, başka şehirlerdeki başka ışıklar altında. Her daim bir omuz var, yaslanmak isteyene…
Hepinizin kurban bayramı mübarek olsun inşallah. Duadan unutmadan…

Tanışıyorum ara ara kendimle, gözüme çarpan farklı benleri bir bir anlatıyorum, yavaş yavaş…

Geceler uzuyor, senelerden hâlâ kış, bir soğuk mevsim olmasına rağmen geceler uzuyor. Kulağımda çınlayan bir ses var gecede, Ankara’nın bir kenarında usul usul çalınan ve bir Ankara rahatsızlığında dar eden olduğun şehri. Bir ses var diyorum, hayatımın her anını sorgularında eriten ve kaldığı yerden sonrasına “tek” yazdırabilme kudretinde.

Paylaşıyorum, paylaşabiliyorum bu sesi kendimle, zamanın verdiği bir ağırlık omuzumda dinliyorum kendimi, bana beni anlatan sesin sahibinden. Ve gözlerim arıyor bu gece, bir şarkıyı, kutusunda saklı kalan bütün hayallerin eşliğinde. Dinlemek istiyorum bu gece, güzelliklerini Yaradan’ın bizlere verdiği, bıkmadan, usanmadan dağılmak istiyorum, kendi içimde “sen”inle birlikte. Gece tanıyorum “ben”i, farklı bir sesin tınısında…

Konuştukça doyuyorum, açlığımın farklı köşelerine değen tat işte, doyuruyor benim hücrelerimi.

Paylaşıyorum işte. Garip duygular bütünlüğü bırakmıyor peşimi, her birinden memnun olmasam da mutluyum, pişman olmadan hissettiğim şeylerden yani. Mantık? Şimdi yok yanımda, uyuşmazlığından başka, uyuşamadığımızdan da…

Şarkı yazmak lazım şimdi, şarkı olmak da. Mühim olan ikisini birden hakeden ile yaşayabilmek, bir şeylerin güzelliğinde dinlemek her ikisini ve bazen söylemek seni anlayabilme ihtimali olanlara. İhtimalin getirdiği başka ihtimalleri de kalbinde hissetmeli mesela, sevme ihtimali, anlama ve anlaşılabilme gibi yani. Zamanın harcadığı güzellikleri yeniden farklı yaşamalı her gün, farklı hayaller kurup onu da ortak etmeli faturasının kesileceğini bile bile ve acımalı bazen için farklı olmalı hissettiğinde sesini ya da tenini…

Hayaller kurmalı dedim ya, bir yol çizmeli o hayale uygun ve o isterse içinde bulunmalı bir hayalin ya da hepsinin, onun anladığından farklı ya da anlatılabilirliğinden. Ama güzel olmalı işte her şey, sonu belli bir şeyler de bir yol görülememesi bahanesinin oluşturduğu farklılığı  anlatmalı ona, güzel olacağını da ekleyerek sonuna.

Anlatılmalı bir çok şey daha kafaların karışmışlığından ziyade bir korku sararken etrafı, içine biraz güven, biraz aşk, biraz deniz, biraz sen ve biraz da ben koyarken yapmalı planlanan şeyleri ve yeri geldiğinde 5 olmalı, hepberaber…

Evet artık… Artık zamanı geldi demek isterdim…

Ankara’daki evimden yazmanın bir hayal olduğu 52 ay sonunda, bir Ankara kışı bakarken Ankara’daki penceremden, bütün bencilliğimle yazıyorum şimdi…

Aklımdan ya da kalbimden geçenlerin belirginliği bu kez yazılarıma dokunamıyor ve ben öylesine paylaşmak istiyorum dualarımı, ihtiyacı olan her gurbet kuşu ile. Anlamışlığım, anlaşılmışlığımı bir boy geçmişken, kelimelere sıkışmış bir hayat karşılıyor beni, nerede kalması gerektiğini bilmeyen…

Tadını bırakamadığım anılar bütünü, hayat adını alıyor şimdi, yalnızlığın sadık eşi gurbet ile vedalaşırken ki kararsızlar kervanında bir yer ayırtıyorum, sevincimin kursağıma takılmasından korkarken. Şansın ne demek olduğunu bir kez daha hatırlatıyor ‘dost’ göbek adı takılmış kardeşlerim ve adının hakkını sonuna kadar haketmiş bir aile. Beklentilerin Orhun’dan ibaret olduğu bütün güzellikler burada, ellerinden geleni ardına koymamış karşılıyorlar beni havaalanında ve henüz indiğim uçağı kıskandırırcasına kavuşturuyorlar beni, hasretle bekleyen başka kucaklara, hepsinin gözünden süzülen bir hasret var yanaklarının üstünde…

Önceki bütün acıların bir gecede sevince dönmesi mutlu ediyor beni, insanların birşeyler yapabilmek için harcadığı iyilik miktarı insanı daha da bir kuş yapıyor, bırakıldıklarında bir kucağa. Ve şimdi gelecek güzel günlerin izini sürüyor, geç kalınmış bir hayatın, insanların gözlerinde bıraktığı çizgiler…