işte öyle birşey…

Ben üstüne değmesin diye uğraştıkça zerre duman, sen çıkıp geliyorsun içinden üzerime çöken her karanlığın, ve karışmışlığımın tam üzerine oturuyorsun, boğarken beni bir damla gözyaşında. Yanağında duruyor ayrılık kokusu, vakitlerini kaybettiğim bir eksik hayattan kalan. Senin her baktığında gördüğün ve benim her gördüğümde ağladığım bir zaman kokuyor penceremde bu gece.

En çok ihtiyacım olan zaman…

Kaçaklığım bitmiyor bir türlü, cezasından korktuğum bütün suçlarım peşimde ve ben koşabiliyorum şimdi yeşil çayırlarında yaylamın. Yıldızlar bir avuç ötemde, adımımı atsam değeceğim, elimi uzatsam onları takacak bir kolyem yok. Öyle bırakıyorum onları, yanlız. Yorgunum ve ağaçsızlık bağlıyor ayaklarımı sonra düşüyorum kuşların uçtuğu her yükseltiden. Dizlerim acıyor artık, bir yara kapanmadan açılan her yeni yaradan. Ve sen çıkıyorsun yine uzak bir köşeden, tevafuk yazıyor bulutlarında, baktığım her gözün. Belli değil mi her yol senin bu hayatta ve sen acıyla kullanıyorsun iki aya kadar yağacak bir karın kapatacağı her bir yolu, şimdiden.

Kararsızlığımı yansıttıkça çevreme, yalın bir hayat özlemim daha da artıyor. Onların sesinde saklı duran kelimelerden anlıyorum duymak istemediğim her harfin hayatımın bir parçası olduğunu ve ben şimdi daha da bir yanlızım, sessizliğinde geçip giden gecenin. Beklentilerimle beklediklerime ağlıyorum yine, asılı duran bir umudu kurutuyorum, ben yine hayallerimi yağmur yüklü bir buluta kuruyorum ve şimdi akıyorum ben durgun sulardan kaçan bir balığın gözyaşında.

Herşey olur, herşey büyür, herşey biter, hayat kalır derdi herşey. Herşeyliğinin farkında, farkındalığının tadında.Kalır mı gerçekten? Koparınca bir çiçeği, kalır mı kokusu elinde, gönlünde durduğu kadar ya da bırakınca biten bir şeyi geride, hayat kalır mı, senin onda kaldığın kadar. Yaktığında gemileri bir tayfa kalır mı seninle dön(e)meyeceğin bir gurbette. Pişmanlıktır kalan hayattan geriye. Biriktirdiğin bütün umutlarını süslü bir rüyada kaybedersin, sabah pişmanlık kalır yanıbaşında, uyanmamış olma isteği hazırlar o gün kahvaltını ve sen yine sessiz, kimsesiz yudumlarsın soğumuş çayını. Hayat pişmanlıktır, her anını dolu dolu yaşasanda, bir hayali bile dolduramasan da, kalan pişmanlıktır, senin çıktığın evin boşluğu bir hayat, hayatın pişmanlığı bir ben…

Herşey olur… Yağmur yağar mesela, Bülent Ortaçgil şarkı yapar, sonra dinlenir bir yerinde hayatın, dinletilir de illaki. Hayaller daha da bir kırılır önceki bütün kırılmışlığına rağmen, bekleneni verir hayat yine. Tekrar dinlenir sonra, anlayarak bu sefer, dokunarak içine bir yerlere. Üzülerek her sefer bırakamadan acını bir kenara dev bir yalnızlık getirir bırakır gece, sen sarılıp uyurken kimsesizliğine. Bir pişmanlık daha var yanımda dinledikçe pişman olduğum. Yağmurdur bu gün bir kadın saçı olan, senin dokunduğun hiç bir saça bulaşmamış. Ve sanadır bıraktığı bütün ıslaklık, ellerine ya da gözlerine, gönlüne. Ağlasan bu kadar ıslanmazdı şehir, bıraksan bu kadar şaşırmaz…

Ve herşey biter bir gün. Bir bakarsınız ayrılık girmiş aranıza, hasretin bütün dağlarında yazılı bir isim ile. Bir zamanların ve her zamanın tek’i ile gizli buluşmalar bitmiştir mesela, o gün bulutlar gitmiştir şehirden, otobüs yoktur duraklarında, bütün ağaçların yaprakları kaybolmuştur ve kediler gezmez olmuştur artık sokaklarında yağmursuz bir şehrin, mırıl mırıl. Susuz kalmıştır bütün kaldırımlar, sizin dokunduğunuz her canlı elini çekmiştir hayatınızdan. O gün cemaat bile bir farklı dua eder, sizin bildiğiniz bir dilde, anlamadığınız şekilde. Canınız yanlız kalmıştır, istediğiniz gibi yani. Herşey olmuş, biten bitmiştir. Ve siz bir şarkı söylersiniz hayatın kalmadığı bir şehirde: Herşey olur, herşey büyür, herşey biter, hayat kalır…

Acemisiyim ben bu hayatın. Beceremiyorum hakkını vererek yaşamayı. Unutamıyorum, hayatın hakkını vererek yaşamama engel şeyleri; unutmayalım o zaman desem bu sefer de onlar durmuyor yanımda. Hayat iki arada bir derede geçiyor bir çok şeyin yokluğunda ve yok olanın başka yerlerdeki varlığı kendi hayatındaki başka yokluklara neden oluyor. Ben acemisiyim bu hayatın ve ihtiyacım olan tecrübe elimi tutmuyor…

Başka hayatları ne kadar bilsem de kendi hayatımı bir türlü oturtamıyorum bir dağın tepesine. Bir an için biraz havalansa hemen indiriyorlar bulunduğu yerden, rüzgarı bir kuş kadar haketmediğini söyleyip. Ve ben hiç bir şey yapamıyorum yine, yapamadıklarımın serildiği bir yolda kayboluyorum, kaderime yazılı her gün olduğu gibi. Yoruldum.

Bütün yaşanmışlığım bir mektuba sığar aslında, kime yazıldığını bildiğim ama gidecek adresi olmayan bir mektup. İlk kelimesi “sevgili” diye başlayan ve devamını sadece benim görebildiğim bir mürekkeple yazdığım “sevgili alıcı”. Almamakta direndiğin bir hayatı, bir kış gecesi kapına bırakacağım senden habersiz. Görmeyeceksin bile acemiliğinin bende bıraktığı yarayı, kanatırken bir türlü kabuk bağlamayan diğerlerini. İsteyenler okuyabilecek ama isteseler de anlaşılmayacak bir tek kelâmı bile. Şifre koyacağım hayatıma, ve anahtarını gözlerine saklayacağım senin. Yalnızca onlarla bakanlar görecek ya da onlarla bakmayanlar görecek sadece.

Acemilik başa bela. Ortalarda gezinip duruyor insan, neyi nasıl yapması gerektiğini bilemeden yaşayıp ölecek mesela. Hayat saklıyor yazılmış bütün kitapları. Okumasını bilen herkes okuyor, kalp gözüyle yorumlayamayanlara hep eksik kalıyor bir kaç kelime ve bir türlü tamamlanmıyor anlatılmak istenen duygu bir başkasının hayatıyla. Acemisiyim dedim ya, birisi çıkar gelir şimdi, öğreteyim der, bir insan nasıl sevilir…