Belki de hiç burada olmamalıydı,
yalnızlığını yüzüne vuran rüzgarın sesiyle irkilmemeliydi
hiç…
Bıraktığı yerden devam edemediği hayatına duyduğu özlemle,
savrulup durduğu yolculuğu bitmişti
Yalnız bıraktığı sevdiklerini düşündüğünde
daha bir acı veriyordu bulunduğu yer
Zaten buranın onlarsız hiç tadı olmayacaktı…
YALNIZLIK
dedi sessizce…
korku dedi…
soğuk dedi…
BEN dedi…
Acıyla kıvrandı yine…
Bırakamadı hayatı,
geçmişi,
yaşamı…
Dönmek istedi sessizce geriye ama beceremedi
Zaten neyi becerebilmişti ki bugüne kadar.
Yakmaya çalıştığı gemiler bile tutuşmamıştı
Doğru…
Düzgün…
Tutunamamıştı hayata bir türlü
ama
birşeyler değiyordu yine de bir yerlere
ve
gitmenin hiç sırası değildi…
Paramparça olmuştu yine…
Bölünmüştü işte milyonlarca parçaya.
Hayata dair hiç birşey yoktu burada
Kendine…
Yine de olmalımıydı
yoksa kaçmalı mı?
Fırsatı olurmuydu acaba, kimbilir…
Belki de bir kedi olmalıydı sıcak bir sobanın yanında,
beyazlığını oynadıpı yün yumağından alan şişman bir kedi…
Olamıyordu işte, büyü bozulmuştu artık
Gitmesi gerekliydi ve gitmişti.
Hem de her şeyi arkasında bırakıp,
ya da her şey olması gerektiği gibi olmuştu…
Artık dönmek istese bile dönemeyecekti geriye.
Mutlu olamayacaktı örneğin dostlarıyla
ya da bir çay içemeyecekti
sıcak…
İçi acımıştı yine
her yalnız kaldığında olduğu gibi
ve hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağı gibi.
Artık yoktu,
olmayacaktı,
istediğinde ölemeyecekti yani
Cennette buna izin vermezlerdi…
Hayat da ölüm de insan için. Bu dünyadan gitmek zor da olsa, geriye gözü yaşlı insanlar da bırakılsa, ölürken gülümseyebilmek, Azraile hoşgeldin diyebilmek, bunu diyebilecek imana ve amellere sahip olabilmektir önemli olan…
Bir yakının mı vefat etti?…
Rabbim geçinden versin ki fiziksel olarak hayır ama manevi olarak benim öldürdüklerim ya da beni öldüren bazı yakınlarım var, kendimi “ben” olarak kollarına bıraktığım.
Bunu 4 yıl önce yazmıştım, kendim için…
ben bu yazıyı bir yerlerden hatırlıyorum ama çıkaramıyorum bir türlü
Hatırlarsan ilginç olur. Bundan 3-4 yıl önce bir flash dosyası olarak hazırlamıştım ve hiç bir yere yazmamıştım. Sonra olduğu gibi buraya koymak istedim ama blogger ya da herhangi başka bir servis flash dosyası olarak destek vermiyor, bende yazı olarak yazdım.
Bu sitede yazılı şeylerin hepsi benim aklımdan, gönlümden geçenlerin parmaklarımdan çıkmış halidir. Eğer benim değilse zaten altına yazıyorum kime ait olduğunu.
fiziki ölüm gelmediği sürece manevi ölümden sonra manevi diriliş mümkündür bence…
Bazı şeyleri çok geç olmadan yapmalı, hayat kısa..
Var mı öyle delikanlı?
yoksa bile bir ilke imza atabilirsin, fena mı olur?
Ben herşeye hazırım, bütün cesaretsizliğime rağmen, daha önce yaptığım bütün hataları telafi edebilirim ama malumunuz bu tek taraflı bir şey değil
Herkesin delikanlı olması lazım. 
ama bir tarafın da ilk adımı atması lazım,
Sen daha iyi bilirsin tabi, ben senin durumunda değilim ki, ne diye napman gerektiğini telkin ediyorum ki, anlamadım (huyum kurusun)?!
neyse baktım da çok nasihat eder duruma gelmişim yine, kusura bakma lütfen
Hayırlı ve doğru kararları vermen dileğimle.
Estağfurullah, nasihate her insanın ihtiyacı var, her ne durumda olursa olsun
Dediğin gibi Allah hayırlısını nasib etsin…