işte öyle birşey…

Masal gibisin yine,
Bir varsın, bir yoksun…

Sabahları çalar saatin hemen yanında duruyorsun
Uyandığımda ayrılık binmesin diye gözkapaklarıma
Akşama kadar benimle,
Bir dağlara çıkıyorsun,
Bir denizlere akıyorsun,
Durgun bir ırmak olup,
Usul usul…

Sonra güneş oluyorsun,
Adın “yoksun” oluyor, karanlıklar şehrinde…

Ve bir başka yıldıza veriyorlar adını,
Bilmediğim bir dilde.
Işıl ışıl parlıyorsun uzaktan,
Bütün yıldızlardan farklı
Her parladığında “gel” diyorsun
Koşmak için niyetlendikçe sana
Sönüyorsun, durdurmak için bizi

Bütün bilmecelerden ırak dokunuyorum sana
Elimin uzayamadığı kadar az
Ve hissedemediğim kadar tarifsiz

Sonra bilindik bir tınıda söylüyorum
Bütün hasretimi,
Bir şarkının içine saklayıp
Usulca bırakıyorum bir sahilden
Senin bir başka kıyısında beklediğin denize
Ardından bakıyorum sonra
Göremedigim kadar eminim beklediğinden
Ve bulamadığım kadar sessizim şimdi

Bir masal gibisin işte,
Bir varmış, bir yok…