Kelepçeliyim ben sana
Yüreğimden taa derinden…
Hayatının sonuna kadar tutuklu kalınmamasıdır bir bakıma yaşamın anlamı ya da gereği. Ben uzun süredir kelepçelerimden kurtulamadım, kurtulmaya uğraştığım söylenemez ama canımı acıttıkları aşikâr. İşin kötüsü bir yerlerde çürütürken hayatımı, ara ara gelip sorguluyorsun beni bütün sessizliğinle, kulaklarımın işlevini hiçe sayarak dokunuyorsun yine kanayan yarama ve sonra tekrardan çekiliyorsun kendine.
Tam vaktidir şimdi, ellerime bir kelepçe geçirip yüreğimdeki kelepçeyi açmanın. Bütün özlemimle beklerken birilerini, yaşayamıyorum yaşanılası hayatı. Bir ağıt tadında gidiyor bir çok şey zamanın parmakları arasından ve dokunuyor bütün çıplaklığıyla kelepçelerinin açtığı yaraya. Kanıyor…
0 Responses to “Acıyor işte…”
Leave a Reply