işte öyle birşey…

Tanrı istemezse yaprak düşmezmiş
Tanrı istemezse insan ölmezmiş
Sen Tanrı mısın beni öldürdün?
Eşime, dostuma beni güldürdün

Sezen Aksu

Şimdi bunun üstüne ne denir diye düşünüyorum, uzunca süredir yazmamışlığın verdiği özlemişlikle. Kalbimde kalan derin bir yaranın acısı var bütün yazdıklarımda ve bitmediğine inandığım sıkıntılı bir hayatımda, ki o da ortasında durur senin geçtiğin bir patikanın, kenarında sana veremediğim güllerin rengini verdiği bir kırmızı gün batımı.

Aslında aşk şarkılarıyla anlatabilirdim seni sana ama ben yaşanılmamışı yazmak uğruna kovalıyorum kelimeleri. Kendi hayatımın neresinde durduğunu bilmeden yazıyorum bütün mektupları, yollamamak farz artık. Yollanmışların bir kenarında hep adın yazardı, şimdiki bütün boşluklardan fazla, senden az.

Bazen bir hikayenin içine saklıyorum seni, bazen siyah beyaz bir resme. Bulunamamışlığını da seviyorum senin, kaybolmamışlığını da, bırakırken beni siyaz beyaz bir hikayenin içinde. Ve yeniden yazmak istediğim bütün harflerin öncesindesin şimdi, bir ucu bilerek yakılmış bir mektubun içinde sıkışıp kaldım, sessizliğinin tam ortasında.

Bir insanın ne zaman öleceğini bilmemesi kadar büyük bir nimet yoktur sanırım. Düşünsenize sabah kalkıyorsunuz ve bir bakmışsınız son beş gün, bitiyor artık çektikleriniz, hüzünleriniz, acılarınız, mutluluklarınız, doğan çocuğunuzu kucağınıza aldığınızdaki ilk heyecan, bir dosta sarılınca duyulan sıcaklık, annenize olan özleminiz, ıslak bir kaldırımda kurumuş yaprakların ayağınızın altında gezen hışırtılı sesi, içinizi yakan eski bir şarkıya gizlenenler, birlikte karnınızı bir daha tıka basa dolduramayacağınız o dost, hayatta herşeyim diyebilmenin tadını size yaşatan insanların o güzel sesi, yaşadıklarınız ve daha yaşanılması gereken onca şey. Hepsi tadı damağında bir ömre sığmış, sığmayanlar kenarından taşmış ve sizin artık taşanları dolduracak bir kabınız bile yok. Biliyorsunuz işte, gidiyorsunuz içinizde kalan bunca şeyin acısını daha koyu yaşayarak gidiyorsunuz buralardan…

Nimettir bilmemek ne zaman kavuşulacağını, “sayılı gün çabuk geçer” diyenlerin aksine ki, genelde iyi şeyler için söylenir sayabildiğiniz bir gün batımının daha hayatınızdaki. Planlarınız vardır hep, her bir şey yapacaksınızdır, hasretinden öldüklerinize kavuşacaksınızdır mesela, sarılacaksınızdır bir bardak çay eşliğinde annenizin kurabiyelerine ya da hayatınızı bir çıkılmaz boşluğa çevirenlerle karşılaşacaksınızdır bir ıssız zaman ortası. Bilmezsiniz bütün bunların ne zaman olacağını ama bildiğiniz birşey vardır, hayallerinizin gerçekliği. Her ne kadar hayal de olsalar, bir gün çalacaktır kapınızı umutlarınız, kaybettiğiniz her misket gibi ya da diktiğiniz her elbise gibi cansız bir oyuncak bebeğe, gerçektir hayalleriniz, bulacaksınızdır bütün misketlerinizi bir gün…

Dünyanın yalan olduğunu anlatırcasına yapışacağınız zamanın yakası tutacaktır bu sefer sizin yakanızı, boğarcasına. Lâkin çok geçmiştir hayat, yaptığınız hiç bir plan tutmamıştır, zamanın tutması gereken hiç bir güzellik akmamıştır hemen yanıbaşınızda coşan ırmağa ve siz hiç bir zaman ayağınızı sokamamışsınızdır o buz gibi akan Karadeniz ırmağına.

O an, planlayıp da yapamadıklarınız damlar aklınızın bir ucuna, yakarken gönlünüzün en ince yerini. Hayaller kurmuştunuz mesela daha doğup büyüdüğünüz toprağa geri dönecektiniz, küçükken, dalından bir ekşi elma uğruna düştüğünüz o ağacın altında batıracaktınız kırmızı güneşi, sıcacık bir dost sohbetiyle. Olmadı işte, planladığınız her bir şey gibi bunlar da havada asılı kaldı bir kuşun kanadına, bir zamanlar asılı kalan sevda gibi. Onu da siz planlamamış mıydınız zaten, ne kadar yaşayacağınızı bile bilmeden?

Çok karıştım yine planladıklarım içinde plansızlıklar yüzünden, sırf içimden geldiği gibi yaşıyorum diye…

Ellerim acıyor artık, her seferinde yaralanan kalbimi bir çanak gibi sevgine tutmaktan…

Bekliyorum. Zamanın kendisinden bile haberim yok artık, saymam gereken günlerden başkası da düşmüyor peşime zaten. Bekliyorum. Bütün acımı bir kapı arkasına asıp, hüznümü geçiriyorum yine sırtıma, bir saatin tiktakları eşliğinde. Duyuyorum bütün vuruşlarını bir hayatın ama hep aynı ritm var sesinde, aynı acı. Bir gün yalnız biteceğini bildiğim hayatımın en güzel gününü, bir martının kanadına taktığım umutlarıma yüklüyorum ve bakıyorum yine onların getirdiği yalnızlığıma, senden uzak bir deniz kenarında.

Tutunamamışlığın bir ayağı olan umutsuzluk var hayatımın tam ortasında, tükenmişliğimi azdıran. Kanamasız bir yara oluyor hasretin ve doktorlar bulamıyor yalnızlığa bir çare. Çivi çiviyi söker misali bakınıyorum mutfağa, bir tutam tuz basabilmek için yalnızlığından bana kalan acıma, bilirken daha da acıtacağını yaramı. Çaresiz çaresizliğimi kabulleniyorum yokluğunda ve bir daha dönme diyorum kendi kendime her ıssızlığında aynadaki yalnız adamın.

Ellerim var bir tek hayata asıldığım, senin yokluğunda bütün tuşlarını yoklayan bir klavyenin. Seni, her dönüşünün bir yıkımı getireceğini bildiğim ama bir türlü dönmediğin bir yolculuktan getiren bir hikaye kahramanı yapan ellerim var, yorgun kollarımdan sarkan. Ömrünün çoğunu martısız denizlerde harcayan bir kaptan gibi, yazıyorlar bütün hikayeni kalbimin tam orta yerine, sığınabilecek bütün limanlardan uza. Bir gün bir sahilde seninle oturmanın hayaliyle bakıyorlar bütün sayfalarına benim hayatımın ki hayatımın akışını senin varlığına göre değiştirmeye kadir bir kalbim var, yalnızlığın bütün vakitsizliğine rağmen avuçlarımdan sarkan.

Ellerim acıyor artık, her seferinde yaralanan kalbimi bir çanak gibi sevgine tutmaktan…

Kelepçeliyim ben sana
Yüreğimden taa derinden…

Hayatının sonuna kadar tutuklu kalınmamasıdır bir bakıma yaşamın anlamı ya da gereği. Ben uzun süredir kelepçelerimden kurtulamadım, kurtulmaya uğraştığım söylenemez ama canımı acıttıkları aşikâr. İşin kötüsü bir yerlerde çürütürken hayatımı, ara ara gelip sorguluyorsun beni bütün sessizliğinle, kulaklarımın işlevini hiçe sayarak dokunuyorsun yine kanayan yarama ve sonra tekrardan çekiliyorsun kendine.

Tam vaktidir şimdi, ellerime bir kelepçe geçirip yüreğimdeki kelepçeyi açmanın. Bütün özlemimle beklerken birilerini, yaşayamıyorum yaşanılası hayatı. Bir ağıt tadında gidiyor bir çok şey zamanın parmakları arasından ve dokunuyor bütün çıplaklığıyla kelepçelerinin açtığı yaraya. Kanıyor…

Bazen insanlar farklı sarılırlar hayata. Tadını çıkarta çıkarta, bir güz sabahında, pencereden görünen denizin soğuğuna aldırmadan dokunurlar bir balığın kanadına. Farklı olur o an bütün dünya ve bir başka bakarlar sevdikleri insanın dolu dolu kokan gözlerine. O an değişir bir kuşun uçması bir uçtan bir uca, değişir bir bulutun süzülmesi uçan kuşun üstünde ve bir rüzgar eser, inceden çarpar bir buluta, anlatır gibi bütün hikayesini bir çırpıda.

Anlar vardır hayatta, farklı insanların farkını ortaya koydukları ve farksızları hiçe saydıkları zayıf anlar, vardır işte farklı anlar bir insanın hayatında. Zamanın akışı bile değişir o an, hızlanır bir anda ya da ağırlaşır bir gülle misali, ağlayan bir çocuğun omuzlarında.

Bakmak gerekir farklı olan insanların gözlerinin tam içine. Farklı oldukları o an, neler gelir geçer o sadelikten ve nasıl sarılırlar sevdiklerine, sevgidir sardıran sevileni sımsıkı, yumuşak bir yorgan gibi şikayetsiz ve ısıtarak içini. Anlatmak istediğim anlar var hayatımda, filmlerde gördüğüm kimbilir belki de hayalimde hatırladığım.

Farklı yerlerde gördüm bu sahneyi, birisi Amelie’de, filmin sonunda kavuşuyorum o içtenliğe, bir çift göz güzelliğinde. Bir diğeri Acı Hayat’ın ilk bölümünün 41, dakikasında saklı. Kimse yanlış anlamasın “içtenlik” diyorum, “hissetmek” diyorum herşeyi geride bırakarak dokunabilmek kalbine bir insanın sadece sarılarak sevdiğine. Zamanı durdurur gibi hani, çevredeki kimsenin, hiçbir şeyin görünmemesi gibi. Hani çizgifilmlerde olurdu ya biz küçükken, oğlanla kız sarılırlar birbirine ve ortam bir anda değişir, etraftaki herşey belirsizleşir ve yalnızca ikisi kalır bir gündüz vakti koskoca ekranda.

O an durur zaman, iki insan sarılırken birbirine ya da dudağı değerken ötekinin dudağının tam kenarına ki işin içine cinsellik bulaşmaz, bozmamak için ‘gerçek sevginin’ büyüsünü. Alabildiğine içten sarılırlar sanki yıllardır sakladıkları sevgiyi bir anda vermeye çalışır gibi. Kıvılcım çıkar oğlanın omuzundan, tamda kızın başının değdiği yerden, yakar sonra ortalığı bütün kudretiyle. Bir küçük sarılmak, hasreti öldürüp, koşarcasına sevmek bir insanı, bir film müziği tadında…

Mutlu olunası bir günde geldin yine, her geldiğinde adını verdiğin güne benzeyen yüzünle. Güzeldi işte konuşabilmek seninle, anıların acısını sürmeden dilimize. Bugünden bahsetmek ve belki de gözlerine dokunabilmekti, kalbine eskiden dokunmuşluğum kadar yapabildiğim şimdilerde. Hediyesiydi hayatın içinden gelen ya da bir yalvarış şekli olan dua idi Yaradan’ın cevapladığı. Güzeldi işte, sonu mutlu biten bir hayal gibi yüreğimi bir yıl daha susturmaya yetmeyen ama yılın bir gününü mutlu geçirmeye yarayan.

Aslında şaşırıyorum kendime, bir acıdan ötekine bu kadar hızlı nasıl koşabilir diye bir insan, düşünmeden geleceğini. Bakıyorum, göremiyorum; gördüğümde ise geç kalmış oluyorum yine vaktinden önce gelen bir yalnızlık hikayesine.

Anlamsızlaşıyor hayat bu bağlamda ve bırakıyorum kendimi kaderin çizgilerine, yıllardır alnımın ortasında taşıdığım. Ama yok, bulamıyorum işte, bir suç ortağı hayatıma ve veremiyorum senin adını, sorgumu usulca yapan kalbime. Biliyorum, asacaklar beni aşk ağacının bir dalına, sonu hayırlı bitmeyecek bir davanın hemen ertesinde. Göstermeyecekler belkide bir gündoğumu daha, seni düşündüğüm bütün gecelerin hatırına. Karanlığa sakladığım bütün duygularımı bulacaklar cesedimin hemen yanında, gün ışığına bulanmış bir parça kağıt üstünde.

Ve adın yazar her köşesinde…

“Çektiklerini hiç hatırlamayacağın muhteşem bir hayatın olsun inşallah” dedi ablam Artık huzur istiyorum, sevdiklerimle, yanımda kalmasını istediklerimle, bıraktığım yerden devam etmek hayatıma. Yeni bir hayat diye diye değiştirdim bir çok şeyi olurunda gitmeyen, bütün huzurumu kaçıran, zamanın tadını bozan bütün herşeyi. İşin kötüsü, kötü giden herşey yanında bir iyi şeyi de götürüyor. Gidenler geri gelmedi ama yerlerine bıraktıkları şakacıktan güzellikleri koşturdular hayallerimde, sağdan sola, doğudan batıya. Özellikle bir şey istemiyorum Rabb’imden, sağlık sıhhat bir de sağlık sıhhat herkese bir de sağlık bir de sıhhat sonra bir de sağlık ve sıhhat bir de… Sabit isteklerimiz belli zaten dualarda saklı, onlardan da vazgeçmiş değilim
Bu yıl da sırtımda bütün kalabalığıyla duran yalnızlığım var sırtımda, her yıl olduğu gibi.
Nice yıllara bana.