işte öyle birşey…

…
O çok ünlü “Mutlu aileler birbirlerine benzerler, her mutsuz aileninse kendine özgü bir mutsuzluğu vardır” cümlesiyle başlayan kitabının girişine Tolstoy’un önsöz yerine yazdığı tek satırlık alıntı, birçok mutsuzun duygusunu da dile getiriyordu:

“İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.”

Geçmişe ve geçmişte kalan birilerine karşı nefretle ve intikam isteğiyle dolu oluyordu mutsuzların çoğu.

Geçmişten öç almak istiyorlardı.

Geleceğe dair ise çok küçük bir umutları vardı.

Gelecekle ilgili ümit, içinde geçmişten öç alma isteğini de barındırıyordu.

O minicik ümidin titrek ışığını her yerde, her insanda arıyorlar, bunu bulduklarını düşündüklerinde ise hiçbir mutlu insanda görünmeyen telaş dolu bir çabayla ileri doğru atılıyorlardı.

Bu mutluluk ümidini gerçekleştirebilmek ve geçmişle hesaplaşabilmek için her yöne, her insana doğru neredeyse hiç düşünmeden kendilerini fırlatıyorlardı.

İnsanlar daha sonra pişman oldukları birçok şeyi böyle bir ruh halinde yapıyorlardı.
…

Ahmet Altan

Seviyorum bu adamın sanatını. Bir zamanlar Yeniyüzyıl gazetesi vardı ki kaliteliydi bana göre, hâla var mı bilmiyorum, oradaki hiçbir yazısını kaçırmazdım, bir kağıdın üstünde duran şekliyle benim hislerimi anlatırdı. Sonraları ayrı düştüm okumaktan, ki hayatımın kötü zamanlarıydı. Aynı Ahmet Altan’ın anlattığı gibi mutsuz olduğum zamanlarda, kendimi yemekten zaman bulup iki satır okumaya ayıramıyordum hayatımın bir kısmını. Şimdilerde farkediyorum ki artık eskisi gibi anlatamıyor beni ya da ben biraz fazla değişmişim okuyamadığım aralarda.

Sonuçta zaman geçiyor, hayatlar değişiyor, arkanda durması gerekenlerin tek tek yok olduğunu kendi gözlerinle görüyorsun, inanamıyorsun. Mutsuzluk getiriyor bu “ufak” şeyler, sonra Ahmet Amca’nın bahsettiği kısır döngü başlıyor. Şanslıyım ki ben birinci çeyrekte atıldım bu dairesel yarıştan. Ama benim istediğim bu değildi hayattan, seyirci bile olmaması gerekenler önde götürüyordu yarışı benim bütün itirazıma rağmen ve zararlı zamanlarda kaybolan(lar)dı kazanmasından en çok korktuklarım…