işte öyle birşey…

Kimi hikayeler çok uzun olur, kısa olanlardan çaldığı zaman yüzünden. Kimisi ise kısalır, güzelliklerin bolluğundan. Hayatın kendisi zaten bir hikaye, bir varmış ile başlayan ve bir yokmuş ile biten. Belki de tam tersidir, bir yokmuş ile başlayıp, bir varmışla biten.

Bir varmış; birisi doğmuş bir kış gecesi, bütün acıları anasına yükleyip ya da bir yokmuş; bir amansız hastalıktan artakalan soğuk bedenini, küçük çocuğunun omuzlarına usulca bırakan bir anneden artakalan. Dedim ya bazen de tam tersi olur ; bir yokmuş dersin başladığında bir yalnız hayata, etrafındaki yoklukla ve bir varmış dersin bıraktığında bütün yokluğunu, seni ondan mahrum edenlere inat. Kendin de inanmazsın bu duruma, nasıl varolduğuna onun yokluğunda ama oradasındır işte, varsındır ve bir hikaye anlatacaksındır sonraları, içine yazdığın bütün yalnızlıkların bir ucu aşka dokunan.

Bazen kendi hayatımızdan tamamen ayrılır dinlediğimiz hikayeler, nedeni içinde olmayışımızdır, ya da hayatımızın yanından geçmeyişidir, hikayedeki küçük insancıkların başından geçenlerin. Nasılsa ucu bize dokunmuyor ya, hikayenin gerçek olup olmaması bizi ilgilendirmez. Biz kendi hikayemizi yazıyoruzdur, onların hikayelerinden çıkarttığımız anafikirleri not ederken kirli-beyaz bir sayfanın sağ-üst kenarına.

Hep “neden?” diye sorarız hikayenin sahibi olarak, “neden ben?”. Bencilliğimizi hayatın bir kenarına usulca bırakmak gerekir ‘zaman zaman’ ki benim karşı çıkmam bundandır hayata, ‘zaman zaman’ okumalıyız ne yazdığını bencillik satırlarında, her gün okuduğumuz bir hakikatten anlaşılan. Hayatın çoğunda sormamız gereken soru “peki neden onlar?” olursa o zaman anlarız birilerinin acı hikayesine bizim de olumlu bir katkımız var artık.

İlla ki bir nedeni olmalı başımıza gelenlerin. Bizim hatalarımızın, mutluluklarımızın, acılarımızın, yaşanılan her bir anın bir nedeni olmalı. Ve biz hiç bir zaman güzel bir şey için sessiz bile olsa bir “neden?” demeyiz. Bırakıyoruz bu hikayenin bütün güzellikleri kendimize ve sıralayabiliyoruz bütün zor soruları en küçük mutsuzlukta. Bencil olmadığımı söyleyemem size çünkü insanım, ama insanlığımı en aza indirgemek istiyorum bu bağlamda, nefisimle çatıştığım günlerin fazlalığı için. Ve bencil olunması gerekenleri yazmak istiyorum hayata, bir başka zamana.