Bir resim çiziyorum karanlığa, bütün renklerini kullanıp aşkın. Çerçeve bile yapıyorum, ellerime batan kıymıkların kalbimde bıraktığı acıya aldırmadan. Asıyorum sonra bütün çiçeklerini dünyanın, odamda tam ortadaki duvara. Ve hayatın senin bana bakamadığın bir köşesinden bakıyorum sana. Bütün yalnızlıklarımı bir torbaya koyup hemen resminin altındaki dolaba saklıyorum ki aramıza giren kalabalık içinde kaybolsunlar. Olmuyor. Bir tanesi seni gösterirken ötekinin eli benim üstümde, anlamsızlaşan gecemin içinde. Bıraktım dediğim anda çıkıyorlar bir yerlerinden hayatın ve yine getiriyorlar seni bana, birisi senin gözlerine yapmışmış, birisi benim dudağıma. Acının karasına saklıyorum bütün belirsizliklerini hayatın, silip atıyorum ömrümü uğruna ve tam resminin altına gömüyorum bütün geleceğimi kimseden habersiz.
Akreple yelkovanın buluştuğu anda bırakıyorum, yaşadığım hayalini bir kenara. Tam odanın ortasına koyuyorum ki sensizliğimi, resmin eşlik etsin cenaze törenime, bir gece, bu gece ve her gece.
Gölgesine sığındığım gecenin hüznü geliyor üstüme yine. Dinlediğim şarkıların her bir köşesi sana değiyor, kulağımdan yüreğime akan her notada seni buluyorum ve bir kenara bıraktığım anılarımın yanıbaşında. Bir türlü içine giremiyorsun yaşanılanların, hep dışardan bakıyor, hep kenarda sallanıyorsun, annesine özlemini hiç bitirememiş bir çocuk gibi. Bırakılmışlığın adını bitmişliğe yoruyorum, çağırırken yağmurlarını ve seni bir kez daha seninle karıyorum…
Ve hayatın senin bana bakamadığın bir köşesinden bakıyorum sana
neden hep böyle oluyoo yaaa.
Sanırım aynı köşesinden bakınca, ya da neresinden bakılması gerektiğini anlayınca birbimize, ortada böyle yazıların kalmayacağındandır.
Aslında hepimizin hayatında vardı(r) bazı anlar, aynı noktada durduğumuzu sandığımız ve mutluluğu düşünmeden yaşadığımız.
İnşallah
Bir gün
Yeniden
Belki
Kim bilir…
hayat hep insana acı vermek zorunda mı
orhun çok sıkılıyorum herşeyden birşey ters gidince herşey yön değiştiriyo ve kötüye gitmeye başlıyooo.ya insanların gerçek yüzlerini,ikiyüzlülükleri.kıskançlıklarını görünce deli oluyorum.çok sıkıldım çok .
Maskeler…
Hepsi onların suçu. Kendi maskelerimiz, onların maskeleri falan hep aynı zaten ki birisi düşünce ya da bir çıkarınca herkesin birden dürüst olası gelir ve gerçek ortaya çıkar bir bir.
Aslında bu konuda yorum yerine uzun yazmak isterim, maskelerin renksizliği ve kıskançlık hakkında ki sanırım “insanlık!!!” olarak ortak derdimiz bunlar.
Herşeyin bir gün mutlaka düzeleceğini söylesem kendime ne kadar inanırım bilmiyorum, çünkü o kadar uzak bir köy ki, ulaşabileceğimi sanmıyordum. İşin garibi çok daha uzaktım
Yani büyük bela zaman yardımcı oluyor.