işte öyle birşey…

Aslında ilk okuduğumda pek bir sert ve “saldırgan” gelmişti ûslubu ama okudukça daha bir sevdim Oblomov “Abi”‘yi. Güzel içerik sahibi güzel bir abi, her ne kadar tanımasam da. Çok kızsa da birilerine ya da bir şeylere, ki ben öyle anlıyorum hep, takip edilmesi vacip olan bloglardan

kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin

Nazım Hikmet

Oblomov‘ dan alıntı…

Hakkında yazmak istediğim çok şey birikti yine düşünce deftrimde, tam aklımın bir kösesinde tuttuğum, tıpkı kalbimin bir köşesinde tuttuğum his defterimde hissetmem gerekenler olduğu gibi.

Ben mantık adamı değilim. Yönetilmişliğin verdiği hafifliğin ve ezikliğin tamamını kalbime borçluyum. Hayatıma yön vermesi gereken her olayda bir çatışmaya içine girerler, galibi belli olan bir savaşın yarattığı yorgunluğun, kaybeden taraftaki hüznünü göz önüne almadan. Bazen buluşamadıkları orta noktada karşılarım ikisini birden ve bu sefer ben yenilirim siyahla beyazı birleştiren ama yerlerine gri elde edilemeyen bir yıkımın ortasında, yorgun ve savunmasız.

Her ne kadar ikisini de sevsem de, hep güneyliden yanadır duruşum, kimbilir belki bundandır her gün biraz daha ağırlaşan gönül yanıklarım, Ankara’da şifreli bir çanta içinde sakladığım. Şifrelerini tarihin kendisine yazdığım, tarihin sahibi olduğu şifrelerin açacağı bir çanta.

İçine hayatımın beş yılını gömdüğüm, diğer bir beş yılını da zindanlarına sakladığım bir çantam var derdinin dermanı olandan başkasının bilmediği. Her bir kenarına gizlediğim hayatımın acısının, tatlısının, hüzünlerinin, yenilgilerinin kokusunun ayyuka çıktığı ama kimsenin farketmediği bir tarih var, Ankara’da bir mezarda gömülü. Kapılarının bir daha ne zaman açılacağı belli olmayan bir kasanın anahtarı var içinde, hatıralarım var kendimden kutsal saydığım; kimselerin gözünü değemediği kahverengi bir çanta.

Aslında çantanın herbir içeriğinin uzun uzun anlatılası bir yazı gerek şimdi, bütün kısalığına rağmen. Bu kadar ağır yükünün yanında içinde bir hayat var, bir gün hesabı sorulacak. Mektuplar var bir elden ötekine yazılmış, ötekinden beridekine. Öfkeler var mektuplarında çantanın, mutluluk, hüzün, acısını paylaşamayan bir çocuk var sevdiğiyle, yaşı gelmeden yaşa gelmiş bir zavallı, hayatının ince çizgisinde. Resimler var canim ülkemin uçlarında çekilmiş, bir dağ tepesinde, bir dere kenarında, bir tabela önünde, bir denizin gözlerinde ya da hatıraların tam ortasında, tek bir karesinde yok olan, sessiz bir hayatın. Bir parça çikolata var sonra bir ucunun yenmişliğinden pişman olan ama saklanmışlığından memnun. Son kullanma tarihi 1996 yılının sonlarına denk gelen bir meyvesuyu var, tam sağ alt köşede duran. Sonra kabuklar var bir avuç antep fıstığından kalan, bir ılık Ankara akşamı tren istasyonundan hatıra. Bir çok hediye var ufak tefek, gönlünün bir kenarını bir taraftan ötekine taşımak için verilmiş ki paket ipler bile durur sadeliğinden verilirken hissedilenlerin. Sonra kağıt bir ellibin lira var, bir düğünden bütün iyi niyetlerle kalan. İşin komiği, çiğnenmiş bir sakız var bir kağıda sarılı, varlığından haberdar. O kadar koşulmuş ki peşinden üstüne bir kendini bilmez basar korkusuyla, atıldıktan sonra işlek bir caddenin kaldırımına. Tam ertesine düşer sakızın yerden alınması, adının rahmetle anılması gereken bir insanla ilk karşılaşmamızın ki anarım hala bir Yasin’in arkasından. Saç telleri var kıyamadığım dokunmaya varlığında, korktuğum açıp bakmaya kaybolurlar diye. Bir büyük kartpostal var içine aşk çizilmiş, sonradan elimle çizdiğim bütün çizgilerin özü. Otobüs biletleri var sonra, seyyah eden beni bir hayalin arkasından ve bir tomar olan bütünlüğünde zamanın ve o kalın desteye ek uçak biletleri var zamansızlığın ya da tren biletleri, parasızlığın kendinden kalan bana.

Uzaklardaki tanımadığım insanlar içinde tanıdıklarım çıkar diye yazacağım çok şey var daha buralara, acıyan yanımın tam ortasına bıraktığım bir çantanın içine saklı hayatımdan kalan. B’r kalbim var benim, bütün kararlarımdan sürgün, hayatımı zindan eden bir çantanın içine. Bir gün diyecekelerimin sorumlusu bir çanta var diyorum Ankara’da, kalbimin tam ortasına bütün ağırlığıyla oturan…

Artik uyumalıydım. Dağınık masada duran kağıdı, kalemi ve aklımı bir kenara koyup kendimi uyuşmuşluğun ya da uykusamışlığın sıcak ellerine bırakıp. Artık uyumalıydım. Nasılsa uykumda bana yalnızlığmı anlatabilecek şeyler olmazdi açık gözlerimden anladığım, olamazdı. Artık uyumalıydım ve sabah kalktığımda devam etmeliydim bıraktığım yerden çok korktuğum yalnızlığıma.

Ruhumu titreten soğuk odamda bir türlü sabah olmamıştı. Kalktım, yalnız yatağımın yanında duran sigaramdan yaktım, hayata doğru, sessizce. Saat sabahın dördünü gösteriyordu saat ama bu benim için bir şey ifade etmiyordu. Alışkındım, sabahın bu en acımasız zamanında nöbet tutmaya, askerden kalma bir alışkanlıktı ya da acı çektiğim günlerden, benim bile acımadığım dünlerden bana kalan. Sigaramın bittiğini yanan dudağımdan anladım, uykusuzluğun yaktığı gözlerimin acısından unutma vaktinin geldiğini anladığım gibi…

O sabahta her sabah gibi uzun özlemlerden sonra acıyla gelmişti. Acıyı özlemiyordum ama acı özlemden sonra geliyordu her sabah. Ve her sabah olduğu gibi o sabahta yıkamadım yüzümü; kalbimden, taa içerlerden gelen bir acıya küfrederken. Daha fazla dayanamayacağımı anladım odanın verdiği yalnızlığa, zaten alışkındım ama odada değişik bir yalnızlık vardı, anlayamadığım. Dayanabileceğimden ağırdı, artık kaldıramıyordum bu yükü. Kendimi hazırladığım ve hazır olduğumu düşündüğüm anda çıktığım uzun yolculuğun, ömür alan ve hatta yerine hiç bir şey koymayan ağırlığın kaldıramıyordum artık. Küfür bile edemiyordum acının kaynağına yalnızca bakıyordum, görüyordum, duyuyordum ve bir şey yapamıyordum.

Bir şeyler kopmuştu hayatımdan hep. Bir şeyler koparmıştım hayattan ve bir şeyler koparıyordu şimdi beni hayattan. Düşünmekte diğer herşey gibi ağır gelmeye başlamıştı artık. Bir gün biteceğini bilsemde sıkıntıların, ölümle veya zulümle, yine de kutulamamıştım, kurtulamıyordum ve kurtulamayacaktım, farkındaydım hayatın…

Yeni bir yerde başlayan yeni gün, eski acılarımı pekiştirmişti yine. Kendimi yollarda bulmuştum yine, anlamsızca. Sakızımı çiğneyip kaçanlardan ya da saksımı dünyama açılan bir pencerenin önünde kıranlardan alacağım intikam ve yalnızlığımla. Bundan sonra hayatta üçümüz vardık ve pek iyi anlaşamıyorduk. Yapacak bir şey yoktu, hayat buydu ve üç eksi iki her zaman bir etmiyordu.

Arkamda bıraktığım zamana inat “farklı bir zaman dilimi buradaki“ diye geçirdim içimden. Buna kimse inanmazdı, üstelik ben bile inanmıyordum. Utandım kendimden ve aklımdan geçirdiklerime inat saklamadım utancımı kimseden. Utandığımda kızarırdım, gözlerimi kaçırırdım ama yinede rahattım, nasıl olsa kimse tanımıyordu beni, benim kimseyi tanımadığım gibi. Aslında rahat bir hayattı bundan sonrası, önceki bütün ölmelerime inat belkide ölmemeliydim artık, atlatmalıydım onu. Henüz daha erkendi. Kavuşmamalıydık. Tıpkı olmayan sevdiklerim ve sevenlerim gibi o da beklemeliydi beni. Sıra güzel günlere bile gelmemişti henüz, bir baharın bir çiçeğe dokunduğu gibi dokunmalıydı bütün güzellikler ruhumun en ince noktasına. Onun için işe bir yerlerden başlamalıydım artık. Yalnızlığımı satıp intikamla birlikte olmalıydım. Vakti gelmişti şarkı söylemenin, dinlediğim şarkılardan öğrendiğim. Yeterince koşmuştum peşinden ölümün, birazda o koşsundu, yakalayamasındı ve mutluluk yakın olsundu bana.

Yollarda ararken bulamadığımı sert bir rüzgarla üşüyen kalbim anlatiyordu, vücudumun bütün isyanına rağmen. Soğuk dedim, çok soğuk. Isınmalıydım ve ısıtmalıydım kendimi, ruhumu, yüreğimi. Küöük bir kayıkla girdiğim fırtına geçeli çok olmuştu ama güneş hala yoktu ortalıklarda, beni koruyacak. Yüreğim yanıyordu fakat soğuktandı. Bir şeyler yapmalıydım kendim için, ısıtmak için buz tutan yüreğimi, bir yağmurdan bile koruyamadığım…

Aşk…

Eylül 2002 / Yalnızlığın hemen ertesi

İşte böyle bir akşamdı
Ölmüştüm işte
Yalnız başıma

İşte böyle bir akşamda yine ölüyorum işte
Bir karanlık oda kenarında
Kimse yok yanımda
Sessizlik, yalnızlık
Gözyaşı…

Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde
Bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar
O tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi
Hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar

Murathan Mungan

Bir an diyor şair, yalnızca bir an. Belki ömrünü uğruna feda edebileceğin o anı yakalamak için koşturdun durdun yıllarca. Belki peşinden bir o kadar daha koşacağını bildiğin belirsizlik için zorlayacaksın akrep ile yelkovanı birbirlerini yakalamaları için. Belki yarın sabah uyandığında başka bir dünyada olacaksın, arkanda bıraktığın gözü yaşlı bir annenin yüreğini yırtan ağıtı kulağında. Kimbilir, yaşın yaşlandığı bir ömür geçecek, bulamadan fedakarın anlamını hayatında. O an. Bir hayat değişir sırf o anın hatırına, bir çelişki yaşanıyor bir yerlerinde dünyanın, güzelliğine aldanan, sessizce. Bir gün, tam zamanla başbaşa kalabildiğini sandığın anda kovulacaksın bir masaldan, hiç bir mazeretin dinlenmeyecek, belki bulutlar bile ağlamayacak sana. O an…

Hayat. Yaşanılası gereken, tadı bir çiğ tanesi içine saklanabilen, bazen bir küçük hüzün ya da mavi bir mutluluk olan. Bir yerlerde bıraktıklarımızı düşününerek geçirilen zamana karşın, bıraktıklarının seni düşünmediği zamanı kıyaslamak belliki en adili, hayatın büyük bir parçası. Hayat, herkesin anladığı kadar işte. Anlaşılması gerekenlerin hep bir yerlerde unutulması gerektiği, işimize gelmediği için değil, yaşanılanların tadından olsa gerek. Bırakıp gitmek geride, tutulası gerekenleri ise hayatın başka bir kısmı, akıp giden zamanın başrolünde oynadığı, bol oyunculu tek kişilik bir oyun yani.

‘Hayatım’ ise bambaşka bir zaman parçası olmalı, bir insan hayatında. Birisine söyleyebilmek böylesine güzel bir kelimeyi ya da hayatınızda olabilmesi hakedecek birilerinin, güzelliği içinde saklı dediklerinden hani. Hayatım, ömrüm, herşeyim ki bunlar gerçek anlamlarını taşıyamazlarsa kullanıldıklarında, kullanıldıklarında ki güzellik kadar sıradanlaşırlar değmeyenlerin ağzında. Ondandır ki hakkını vermek lazım anlamlı kelimelerin. Demişseniz zaten birilerine ‘herşeyim’ diye, sanırım sizde ‘hayatınızın’ bir yerlerinde, güzel birşeyleri tadmışsınız demektir ki bu da ‘hayatınızın’ doluluğuna işaret eder.

Allah herkese dolu hayatlar yaşatsın, boşun içini göstermeden…

Geleceğin ne getireceğini bile bilmeden geçmişin acılarına razı geliyoruz. Bu işte bir terslik var. Bir şeyler yanlış gelişiyor hayatımda, bulamıyorum. Belki fazla melankoli, belki fazla yalnızlık, belki yaşanılanların fazla güzel olması, zaman zaman, belki de yaşamam gereken daha doğrusu hakkettiğimi düşündüğüm hayatı yaşayamamam (henüz). Kim bilir, belki güneş bir gün tam benim üstümden doğar, batmamacasına, bakarsın yağmur yağar ıslatmamacasına beni, sırf üşütüp hasta olmayayım diye, bir sakin zaman arasında yürürken altında. Ya da gökyüzüne bakarken “mavi” bulutlar görürüm bir gün, bıraktığım gün batımlarından kalan hayatın kızarmış yanına değen.

Umutlarım var. Gelecek, umudun dayandığı tek nokta. Benim umutlarım geçmişe dair, gelecekte bulacağım geçmiş. İnsan bugünden umut edemiyor, illede gelecek olacak. Beklemek hoşumuza gidiyor belkide, bırakamadığımız bir hayalin gerçeğini bulabileceğin bir zamanı beklemek, sessizce, sabırla. Bir gün karşına çıkarsa ne yaparsın dediğin insanların içinde gezindiği ve senin hayal olmasına rağmen onlardan kaçtığın bir zamanı bekliyorum. İçindeki olasılıklar hoşuma gidiyor, ola-ma-salıklar arasına karışmış gerçek bir hayatın, sahte yüzünü seviyorum işte.

Hep güneşi karşılamak isterdim küçücük yüreğimle, bir gün güneşi yolcu ederken farkettim umudun da yaptığım yolculuklarda kaybolduğunu. Bir pazar sabahı sessiz bir sokakta bisiklete binmeyi kendi kendine öğrenmeye çalışan o yalnız çocuğun hayatını özlüyorum, tam bıraktığım yerde. O çocuğun umudu ben değildim, rüzgar biraz sert esti ve ben umudu baıtda unutup biraz doğuda kaldım güneşe nazaran.

Bazen kendimden yoruluyorum, “ne çok…” diyorum kendime “ne çok düşünüyorsun” diye. Bundandır belkide özlemim geçmişe. Aldıklarının hiçbirini geri getirmeyen bir varlık var ortada, gözümün içine baka baka akıyor, acıtarak bütün yaralarımı.