işte öyle birşey…

Gariplikler üstüne bir hayat işte…

Durup dururken bir gün aşk çıkıp geliyor, selamlıyor seni yerlere kadar eğilerek. Sanıyorsun ki kollarından tutup seni göklere çıkaracak, gezdirecek oralardaki boş evleri, sonra sen beğeneceksin ve yerleşeceksin bu dünyadaki en sevdiğinle, o güzel evlere, yaşayıp gideceksin sormadan, düşünmeden gerisini. Sanıyorsun ki o günden sonra bir daha hasret uğramayacak kapına, ya da bir daha hiç üzülmeyeceksin, hani ayrıldın ya artık kendi mahallenden, yerleştin ta yukarıdaki evine.

Bir gün uyanıyorsun, bir de bakmışsın ki aşk çekip gitmiş hayatından mesela. Bakıyorsun sağına soluna, yatağın altına, hiç bir yerde yok. Düşünüyorsun sonra tek başına, n’oldu diye. Hatırlamak istiyorsun, hayatından bir an bile çıkmamış herbirşeyi. Dedim ya birgün uyanıyorsun bir bakmışsın aşk gitmiş, yerinde eski bir dost. Yalnızlık. Uzun bir ara veriyorsun hayatına sonra, biraz orada biraz burada ama hep yalnız. Tek başına, yalnızlıkla…

Çok iyi anlaşıyorsunuz tabi yalnızlıkla ilk başlarda ki sana hep eskiyi hatırlatıyor diye. Günler gözyaşıyla geçiyor, yukarılarda bir bahçeden düşen. Vakit diyorsun sonra, bakıyorsun saatine hayatın. Geç kalmışsın bu sefer de bir kenara bırakılmış hüzünlere. Ve yine de arıyorsun o tanıdık hüzünleri, bir yabancının hayatında bırakıp gittiği bütün ince çizgilerin içinde, biraz farklı olsaydı keşke bile diyorsun ve belki de pişman oluyorsun doğduğuna ya da onun için yapamadığın her bir şey adına. Sen mutlu ol diyorsun yeter, derinden, sessizce, kimse duymasın diye, eğer duyarlarsa yalancı olduğunu anlamasınlar diye…