işte öyle birşey…

Yürüyorum hasretin, acının üstüne
Sığmıyorum dünyaya, dar geliyor
Geceler mi uzadı, bu karanlık ne?
Gönlümün bayramları, şenliği söndü

Seni kimler aldı, kimler öpüyor seni
Dudağında dilinde ellerin izi var

Sezen Aksu

Geçekten de öyle mi? Bu kadar kolay mı ya da yaşananları bu kadar kolay sanmak hayatın bir parçası mı? Evet, aklıma gözlerin geliyor, gülüşün, öpüşün, iç çekişin. Düşünmek istemedim hiç bir zaman, en büyük korkularımın gerçek olduklarını görmek istemedim, sana kavuştuğum uykularımda bile. Ama… Ama sanırım artık çok geç ki, artık aşk acısından soğudum, bütün melankolimi bir kenara bırakıp. Özlüyorum fazlasıyla zaten, bir de düşünüp derdimi koymak istemiyorum, akşamın o koyu karasına. Bazen herşeyin bitiğini ve artık “Acı Hayat” olmadığını hayal ediyorum ki, mutlaka bir köşeden çıkıp yetişiyorsun ucuna. Dokunamıyorum artık bir kenarına hayatımın, uzakta, yalnız bırakılmamış bir parçasına. Aslında şöyle bir bakıp şarkılara, bırakıveriyorum kendimi tadına o garip hüznün.

Bazen bir kaç notada, bazen ucu hiç yanmamış bir resmin ortasına bırakıyorum kendimi, tam senin başucuna. Bakıyorum sessizce. Bakıyorum derin derin, yeşili görüyorum bütün özlediklerimi bir çırpıda anlatabilen gözlerinin taa içinde. Donuklaşmış gibi sanki bakışların, o kadar uzaktan bakmama rağmen çok net olabiliyor bazen görünenler, bir başucu resminden hissedebildiklerim. Bir bayram hevesi bile kalmamış artık sende sanki, belki yaşadıklarından belki de yaşayamadıklarından. Bir kenara koyup hayatımı, çıkıp bulmak istiyorum seni, ayrılırken kaybolduğum sokaklarında, deniz kenarı bir şehrin ve boğulmak istiyorum artık hasretin bıraktığı duru sularda, hiç bir şeyden pişman olmamacasına…