işte öyle birşey…

- Baba, ben ölecek miyim?
diye sordu. Cevap veremedim.

Bazen farkında olursunuz, hayatınızın nereye aktığını, Allah’ın alnınıza ne yazdığını ya da yarın sabah ne yapacağınızı bilemeseniz de, planlarınızın farkındasınızdır. Benimki de sanırım böyle birşey. Nelere olacağına dair birden fazla planım var, eğer kaderimle bir yerlerede buluşubilirsem.

Aileme kavuşacağım mesela, dostlarımla buluşacağım, hiç ayrılmamışcasına. Özlediğim yerlerde dolaşacağım ki ilk başta köyüme gitmek istiyorum. O güzel Karadeniz’in yeşilini özledim, eğer hala bıraktığım gibiyse. Yaylaya çıkıp sadece oturmak istiyorum o mutlak sessizlikte. Oralarda düşünmek istiyorum ya da planlamak geleceği, bir klarnet eşliğinde. Mezarlara gitmek istiyorum, uğurlayamadığım güzel insanları yani. Öyle çok şey istiyorum ki, mesela bu çocuğun sorusuna cevap vermek bana kalmasın istiyorum, ölümü tadacak bir nefsin sahibi olarak.

Hani herkese diyorum ya, hayat bir zaman meselesi diye, yanlış olaylar olmuyor genelde hayatımda nedense hep yanlış zamanlar var, olmamaları gerektiklerine inanmama inat. Vardır diyorum yine de bir hayır, ama üstüme çöküyorlar, tek tek ve hep birlikte boğuyorlar beni bir akrep ve bir yelkovan arasında.

Korkuyorum.