işte öyle birşey…

Bazen en çok ihtiyaç duyduğumuz insanlar, en az tanıdıklarımızdır.

Bir yerde duymuştum bu güzel sözü ki, bugunlerde doğruluğunu daha iyi anlayabiliyorum. Size de oluyor mu bilmiyorum ama bazen insanın hayatında bazı anlar oluyor; dünyadan kopmak, bilmediği görmediği bir yerlere gitmek, tanımadığı insanlarla konuşmak, yaşanılmaması gereken şeyleri yaşamak, karşılaşılması belki de imkansız insanları bulmak istiyor(um). Belki siz bunun adını değişiklik yapma isteği koyabilirsiniz ama benim için öyle değil. Ben sahip olduğum şeylerle mutlu olan birisiyim ve ol(a)madıklarım için üzülebilecek birisi değilim. Bir de var olupta kaybedilmiş olanlar var, yani herhangi bir kategoriye sokmak istemediğim şeyler, yani geçmişimin acı yanlarını yüzüme çarpan şeyler, yani soğuk bir kış gecesi oturduğum odanın penceresinden bana bakan şeyler, yani durup dururken aklıma gelip bana en yukarıdaki cümlenin doğruluğunu hissettiren şeyler.

Yürüyorum hasretin, acının üstüne
Sığmıyorum dünyaya, dar geliyor
Geceler mi uzadı, bu karanlık ne?
Gönlümün bayramları, şenliği söndü

Seni kimler aldı, kimler öpüyor seni
Dudağında dilinde ellerin izi var

Sezen Aksu

Geçekten de öyle mi? Bu kadar kolay mı ya da yaşananları bu kadar kolay sanmak hayatın bir parçası mı? Evet, aklıma gözlerin geliyor, gülüşün, öpüşün, iç çekişin. Düşünmek istemedim hiç bir zaman, en büyük korkularımın gerçek olduklarını görmek istemedim, sana kavuştuğum uykularımda bile. Ama… Ama sanırım artık çok geç ki, artık aşk acısından soğudum, bütün melankolimi bir kenara bırakıp. Özlüyorum fazlasıyla zaten, bir de düşünüp derdimi koymak istemiyorum, akşamın o koyu karasına. Bazen herşeyin bitiğini ve artık “Acı Hayat” olmadığını hayal ediyorum ki, mutlaka bir köşeden çıkıp yetişiyorsun ucuna. Dokunamıyorum artık bir kenarına hayatımın, uzakta, yalnız bırakılmamış bir parçasına. Aslında şöyle bir bakıp şarkılara, bırakıveriyorum kendimi tadına o garip hüznün.

Bazen bir kaç notada, bazen ucu hiç yanmamış bir resmin ortasına bırakıyorum kendimi, tam senin başucuna. Bakıyorum sessizce. Bakıyorum derin derin, yeşili görüyorum bütün özlediklerimi bir çırpıda anlatabilen gözlerinin taa içinde. Donuklaşmış gibi sanki bakışların, o kadar uzaktan bakmama rağmen çok net olabiliyor bazen görünenler, bir başucu resminden hissedebildiklerim. Bir bayram hevesi bile kalmamış artık sende sanki, belki yaşadıklarından belki de yaşayamadıklarından. Bir kenara koyup hayatımı, çıkıp bulmak istiyorum seni, ayrılırken kaybolduğum sokaklarında, deniz kenarı bir şehrin ve boğulmak istiyorum artık hasretin bıraktığı duru sularda, hiç bir şeyden pişman olmamacasına…

Çoğumuz hayatının bir parçasını bırakmıştır bir yerlerinde zamanın
Bir şarkının sözlerine gömeriz ya da vakitsiz unuturuz yalnızlığı
Belki de hüznüne güvendiğimiz dumanlı bir ezginin
Kaçabilmek umuduyla dinlemedik mi hep özlemleri
Ve biz değil miyiz unuttuklarımızı hep hatırlayan
Arsız bir zaman arasında…

yazmıştım Ahali‘ye.

Eski bir dost geldi çaldı kapımı bu gece, sakin sakin otururken yalnızlığımla, aşağıdaki şiiri bıraktı kendi hatıralarının yanına. Sözleri çok derindi benim için, narin seçilmiş, şimdi tekrar tekrar dinliyorum, daha da bir derinleşiyor ben ulaştıkça anlamına. Eskiden ne çok dinlerdim, şimdi çok daha bir anlamlı geldi…

Deniz kıyısında bir martıyla konuşurken görüyormuş dostlarım beni sürekli,
Bir kaptanım çünkü, kağıt gemilerden emekli

Gülemedim ki hiç hasta yatağının başında
Haberi bu yüzden yoktur annemin sol yanağımdaki gamzeden

Komidinin stündeki ilaçların sayıları arttıkça
Kutularından yaptığım gökdelenin uzamasına seviniyorum
Ve bilmezdim
Annemin yaşantısındaki renkliliğin
Yalnızca raflara dizili kavanozların içindeki reçeller olduğunu

Bilerek mi yanına almadın giderken
Başının yastıkta bıraktığı çukuru
Güveniyordum oysa ben sevgimize
Vapur iskelesi ya da tren istasyonundaki saatin doğruluğu kadar

Beni senin gibi bir de annem terketmişti
Ki göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur
Sıralanmış saksılar vardı limana bakan penceremizin önünde
Ve çiçekler arkasında ekmek kırıntıları serpen martı yüzlü bir anne

Terasta toplanan kadınlar limandaki beyaz geminin ışıkları yanınca
Dedikodusunu yapmayı unuturlardı
Tam o saatte sokaktan geçen yazlık sinemadaki biletçi kızın
Annesinin dizlerinin dibinden hiç ayrılmayan uslu bir çocuk gibidir
Limandaki deniz
Ama sokağa çıkıp dalga olmak geçer yüreğinden

Hiç bir bardakta dudak payı bırakmadınız bana
Bir kaşık sesini bile çok gördünüz şekersiz içerek çaylarınızı
İki çocuk rahatlıkla oturduğumuz kapının eşiğine
Kendi başıma zor sığıyorum bugün
Büyüdükçe insan yalnız mı kalıyor ne?

Kabuğunu koparmadan ne bir elmayı soyabildim
Ne de iyileştirebildim bir yaramı
Ama karşıma çıkınca kızmadım hiç elma kurduna
Bendim çünkü bıçağı saplayan onun yurduna

Büyüklerle ben yapamıyorum
Çocuklar da almıyor beni oyunlarına
Devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak sıkışmış bir çekmece gibiyim
Açılamıyorum sana

Kardeşiyle sokaklarda hep bir örnek giydirilen
Sen nasıl sevmezsin eşitliği
Yürürken düşen çoraplarınıaynı hizaya getirmek için
Annen değilmiydi önünde diz çöken

Yol kenarlarındaki yağmur mazgallarını kumbara sanıp
Harçlığımı atardım
Bu yüzden en çok denizden alacaklıyım…

Volkan konak - Martı Yüzlü
(Bildiğim kadarıyla şiirler Sunay Akın’a ait, aslında birden fazla şiirin karışımı güzel bir şey işte, şöyle doyulası tadına derinden, sessiz)

Yine ara vermişim hayatıma, kaldığım yerden devam yine. Yine “bilmiyorum” diye başlayacaktım ki cümleye, ne kadar çok şeyi bilmediğimi farkettim bir kez daha, çevremdekilerin “o bilir” aldatmacasına rağmen. Aslında onlar için bilinmesi gereken çoğu şeyi biliyorum sanırım ama kendi adıma, kendi hayatıma dair bilmediğim çok şey var, benimle beraber kimsenin bilemediği şeyler.

Acaba bütün bunlar özgüven eksikliğinden mi kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Ve cevap yok yine. Ve çoğu zaman sorduğum soruları benden başka duyan olmuyor. Belki çok sessiz düşünüyorum, belki de o kadar yakınımda kimsenin olmamasından kaynaklanıyor.

Eskiden beri savunduğum bir şey var:
“Herkes bilmesi gerektiği kadar bilmeli”
Bu bilinmesi gereken şeyler benim hakkımda olabilir, çevre hakkında olabilir, hayat hakkında olabilir ya da bilinmemesi gereken şeyler hakkında. Sanırım bunun sonuna kadar savunucusu olacağım ki her zaman faydasını gördüm. Ama anlamadığım nokta, “peki ben de mi bilmemesi gerekenlerdenim? Yani en azından kendi hayatım hakkında.”

Şimdi bana cevap verebilecek arkadaşları bekliyorum, yine bilmediğim insanlardan bilmediğim cevaplar istiyorum yani…

Zaman. Aynı anda hem bu kadar çabuk geçip hem de bu kadar geçmeyen başka bir şey daha var mı acaba? Bilmiyorum size de olur mu ama bana genelde hep böyle oluyor büyüdüğümden beri. Zamanımı o aralar kaybetmiştim derin denizlerde. Dalıp çıkamadığım duvar saatlerinde bırakmıştım ümitlerimi. O zaman bilmiyordum bile hayatın daha da acımasız olabileceğini ki, o zamanki acılar herkezin yiyip yutabileceği cinsten de değildi. Aslında acı demek doğru olmayacak, sanırım “korkular” demem daha doğru olacak. Peşini bırakmayan sevgi korkusu.

Eskiden hiç böyle değildim. O zamanın küçük korkularımı rüyalarımda büyütüp siyah canavarlara çevirdiğimi çok sonraları farketmiştim, hep dizimde ağlayan birisindense dizinde ağlayabileceğim birilerini ararken hani. Hangisinin daha kolay olduğunu çözemediğim zamanlardı yani, hayatın kolayını zorunu bilmeye çalıştığım zamanlar.

Hep bir pencereden bakmak istediğim güzel günler gelmiyordu bir türlü, hani şöyle oturup bir ahşap evin içinde, bir dere kenarında ve çağıldayan suyun sesine karışan bir yağmur ezgisini dinlerken bakmak istediğim gökyüzünün ait olduğu o güzel günler… Belkide gelmiştiler de ben görememiştim, hani olurya bazen tutulur kalırsınız, vermeniz gereken tepkileri veremezsiniz, bağırmak istersiniz sesiniz çıkmaz ya da “kal” demek istersiniz ağzınızdan çıkan “git”in inadına.

Ama olmaz işte olması gereken hiç bir zaman, olsaydı zaten burada olmazdım di mi? Bu noktada bir soru sormak gerekir işte: “Acaba o gün olması gereken bu muydu?”