işte öyle birşey…

Hatırlıyorum. Aslında çok net yaşananlar, çekilenler. Bir güzellik için yapılanlar. Gözlerde olan çaresizlik, bekleyen gözlerde görünemeyen o acı duygu. Oysa ki bilindiğinde bütün işlerin nasıl kolay hallolacağının bilinmemesinin verdiği o dert.

“Beni mi alacak?”
Senin yaptıkların, onun yaptıkları ve o zor gece. Sabaha kadar telefonun bir ucunda o, bir ucunda sen, hayatın bütün zorluklarını beraber göğüslemek için verilen o savaş. İki dudağının arasında biten o değişik duygu işte. Bütün ısrarlarına onun ve bütün çabalarına rağmen yine de bir türlü, bir türlü ağızdan çıkamayan o kelimeler topluluğu. Bilsen ki, anlasan ki o da senin kadar çok istiyor, ama anlayamıyorsun işte. Ne istiyor ki sanki, ya da sen ne istiyorsun, ne istiyordun ve hala…