işte öyle birşey…

Ay’dan bakmak dünyaya, nasıl olurdu acaba. Bir kraterin ucundan dalmak maviliklere. Biraz uzak olacak bütün sevdiklerine ama yine de değerdi galiba. Elbette ki kalıcı olmasın. Sanırım oradan bakınca buraya az çok kıtalar belli oluyordur, oradan da az çok bulunduğun yeri bulurdum. Sonra o derin sessizlikte oturup seyretmek var birde seni. Ne kadar uzak o kadar iyi sanki. Ya da ne kadar uzak o kadar yakın, eskiden olduğu gibi. Garip olan ise, şimdi hissettiğim yalnızlığın orada hissedeceğimin yanında kocaman bir hiç olarak oturacağı yüreğime. Düşünsene koca mekan senin, yalnızca sen varsın, oturmuşsun sigaranı içiyorsun. Sevdiğin herkes dünyada. Ve sen bilmem ne kadar uzaktan bakıyorsun onlara, hiç dokunamamacasına seyrederken derin maviliği…